زيبايي شناسي موسيقي متال

بیوگرافی و دیسکو گرافی کامل Stijn Van Cauter

whispering-gloom — Sun, 09 Aug 2009 11:48:18 GMT

در این پست می خواهم یکی از بهترین و بزرگ ترین گروه های استایل Funeral Doom Metal را به شما معرفی کنم. البته این یک امر بدیهی است که بسیاری از شما این بند را می شناسید و حتی بقیه ی بندهای وابسته به آن را شنیده اید، اما در این مجال می خواهم از زاویه ی دیگری این بند را به شما معرفی کنم و هدف در این جا فقط یک بیوگرافی خشک و خالی نیست.

Until Death Overtakes Me یکی از شاخص ترین ها در استایل Funeral Doom می باشد که در کشور بلژیک واقع شده است و پرکار ترین و آکادمیک ترین بند Funeral است. ابتدا به بیوگرافی کامل این بند خواهم پرداخت و ضمن بررسی برخی از بهترین های این بند به معرفی بندهای وابسته به این گروه خواهم پرداخت.

Stijn Van Cauter این هنرمند بلژیکی الاصل در سال 1999 در کارگاه موسیقی که به دست جمعی از هنرمندان وقت تأسیس شده بود بند تاریک Until Death Overtakes Me را به تنهایی بنا نهاد. درست سال 2000 بود که با یک Split Album با بند I Dream No More کار خود را آغاز کرد. جالب این است که بند مذکور هم به دست خود وی تأسیس گردیده بود و هر دو بند توسط خود او اداره می شدند! این اثر به واقع انقلابی در موسیقی Ambient و Funeral است. اثری سرتاسر تازگی و پدیده ای نوین در استایل های ذکر شده و البته در این میان نباید نقش موسیقی Electronic را نادیده گرفت.

Symphony I - Deep Dark Red که دومین اثر Van Cuter است یک اثر تماماً سمفونیک می باشد که در سال 2001 ضبط شد و این اثر هم در فهرست درخشان ترین آثار وی قرار گرفت. آلبوم نام برده یک فول لنث (Full-Length) است که تمام خصوصیات یک سمفونی را دارد و بار هنری فوق العاده سنگینی در آن وجود دارد.

Symphony II – Absence of Life و باز هم در همین سال یک آلبوم کامل دیگر از این موسیقی دان به ضبط می رسد که باز هم طرفدارانش را محصور خویش می سازد. تِرَک هایی بسیار تاریک و محزون که باز هم سمفونیک هستند و این زنجیره ی غریب Ambient و Funeral و موسیقی Classic را بیشتر به هم پیوند می دهند. سال 2001 سال پرکاری برای Van cuter بود.

Prelude to Monolith در سرتاسر دوران کاری Van Cuter درخشان ترین سال، سال 2003 است. وی در این سال به موفقیت چشمگیری دست می یابد که در میان طرفدارانش تکرار ناشدنی ترین سال به شمار می رود. آلبوم Monolith تنها اثری از این موسیقی دان است که در میان کل طرفدارانش، یک صدا قوی ترین شناخته شده است و در میان این مخاطبین پروپا قرص یگانه اثر Van Cuter همین آلبوم است که در تحلیل ها درباره اش به تفصیل سخن خواهم گفت.

Interludium I: Funeral Path پس از اتمام دوره ای از آثار سریالی - سمفونیک از دوره کاری Van Cuter یک اثر متفاوت بیرون می آید که دو تراک بلند 75 دقیقه و 30 دقیقه ای از خلال آن بیرون می آید. دو ترک اینسترومنتال که هر کدام از تراک ها یک سمفونی روی فاز Ambient و Funeral می باشند. سال 2004 هم سالی سرتاسر موفقیت و تازگی برای آقای موسیقی دان به دنبال داشت!!!

Symphony III – Monolith و اما آخرین اثر از بند اصلی Van cuter در سال 2006 ضبط و به بازار عرضه شد که هنرمند شاعر این سمفونی ها در کارنامه ی کاری خود در 19 بند شرکت داشته و به غیر از فعالیت در بندهای دیگرش به همکاری میان بندهای شاهکاری نظیر Pantheist و Solicide و Wijlen Wij نیز همکاری داشته است.

NULLL Records که از سال 2000 تنها لیبل این بند تاریک بوده است همچنان به حمایت از این بند پرداخته و آثار شاهکار هنرمند شاعر، Van Cuter را به دست طرفدارانش می رساند. جالب اینجاست که بدانید این لیبل بسیار قوی و تهیه کننده ی هنرمند برای حمایت از این بند از جیب خود مایه گذارده و نه برای به دست آوردن دلار و یورو؛ بلکه برای عشق خود دست به چنین عملی زده است! (تفاوت فاحش میان تهیه کننده گان امریکایی و تهیه کنندگان اروپایی!)

و اما این ابتدا و انتهای کار نیست بلکه هنرمند ما در خلال این سالها دست به ساخت آلبوم های دیگری هم زده است که در نوع خود بی نظیر می باشند و در هر ژانر و گونه ای که هستند در نوع خود تک ترین و خاص ترین و تاریک ترین می باشند. ابتدا تمامی بیوگرافی و دیسکوگرافی هنرمند مذکور را برایتان شرح می دهم بعد به تحلیل تک تک این آثار خواهم پرداخت و هرچند پستی که مورد نیاز باشد را به این موضوع اختصاص می دهم تا وقتی که تمامی چنته ی این هنرمند را به شما دوستان معرفی کنم.

در سال 2000 جناب Stijn Van Cuter در کنار بند اصلی خود یعنی Until Death Overtakes Me به فعالیت در بندهای دیگری هم پرداخت و آثار بی نظیر و درخشانی خلق کرد. در زیر به دیسکو گرافی این بندها اشاره می کنم:

I Dream No More بندی است با استایل Electronic/Dark Ambient که در کنار بند UDOM تأسیس شد و در مدتی که بند اصلی Van cuter به تولید شاهکارهای خود می پرداخت، شاهد دو تجربه ی بسیار غریب در نوع خود شد. در سال 2000 به همراه بند UDOM یک Split آلبوم ضبط کرد که نسخه ی بسیار نایابی است. این اثر همان طور که شرح داده شد یک بدعت گذاری در موسیقی های Ambient و Funeral می باشد که نقش Electronic را نباید در آن نادیده گرفت. همینطور در سال 2002 این بند آلبوم کامل خود را با نام Fade-Die ضبط و به بازار عرضه کرد. ترک های این آلبوم همگی از ده دقیقه بیشتر می باشند و اینسترومنتال هستند. ترک هایی بسیار خسته با حسی کاملاً خنثی. این آلبوم در واقع بیانیه ی خاکستری و خنثای Van Cuter است که در دوره ای از زندگی اش ساخته که فوج مشکلات یک ثانیه او را در آسایش نمی گذاشتند.

لیبل این بند هم NULLL Records می باشد و در حال حاضر فعالیت های این گروه بنا به دلایلی کنسل شده است و Van Cuter در بندهای دیگری به فعالیت می پردازد، اما این بدان معنا نیست که بند منحل شده باشد.

و اما در سال 2002 جناب Van Cuter در کنار دو بند دیگرش بندی را تأسیس می کند که به واقع بی نظیر ترین بند در استایل های ترکیبی Ambient و Drone می باشد. Fall of the Grey-Winged One که یکی از غریب ترین بند ها در این استایل است نزد طرفداران این استایل و این موسیقی دان یک بند استثنائی می باشد. بندی اینسترومنتال که شاهکارهای غریب و خسته ای آفریده است و تا سال 2004 پر قدرت به کارش ادامه داد.

Aeons of Dreams نخستین آلبوم این بند است که در سال 2002 با سرمایه گذاری NULLL Records ضبط شد و نزد طرفداران Stijn پخش شد. ترک های این آلبوم همگی بیش از بیست دقیقه هستند و بدون کلام می باشند. جالب اینجاست که در این آلبوم هم ترک ها حالت فرم سیمفونی را حفظ کرده اند و در ترک های این بند هم حس خنثی و سترونی به وضوح دیده می شود.

Death Time Emptiness دومین آلبوم این بند است که در سال 2003 به بازار عرضه شد و مثل اثر قبلی در نوع خود بی نظیر است، هر چند که ادامه ی اثر قبلی می باشد و با گوش سپردن به آن متوجه این خواهیم شد که مثال دو بند دیگر این موسیقیدان، سریالیسم خود را نگه داشته اند.

Intreludium III – Inritus سومین و تا به امروز آخرین آلبوم کامل این بند است که در سال 2004 ضبط شده و در میان دوستداران Van Cuter پخش شده است. این اثر همان طور که از علامت "III" پیداست باز هم دنباله ی آلبوم های قبلی می باشد. این سه گانه در واقع جریانی غریب را دنبال می کنند که از لوای آن به جریانات جالب تری در بندهای دیگرش می رسیم و این سه آلبوم به گفته ی خود Van Cuter سه بیانیه ی "خسته و خنثی" من هستند و از این روی در آنها با حس خنثی ای رو به رو هستیم که ادامه ی جریان دو بند دیگر می باشند و در اینجا به چنین روزی افتاده اند!

و اما این پایان کار نیست و صدای خسته و خنثای ساز ها دیگر بار جانی تازه برای ناله کردن می گیرند و از میان این همه جریان غریب، بندی با استایل Drone/Funeral Doom Metal به نام Beyond Black Void بیرون می آید که جنون واقعی Stijn Van Cauter را نشان می دهد! بندی پر از شعله های آتش، تو گویی سه جریان قبل که همچون آتش زیر خاکستر بودند برای دیگر بار سر از لا به لای خاکسترها بر می کشند و شعله ور می شوند!!!

Desolate؛ این آلبوم تنها آلبوم این بند می باشد که شاهکاری تکرار ناشدنی در استایل های drone و Funeral می باشد. ترک ها همه بالای ده دقیقه و با حسی آتشین و محزون و تا حدی همراه با خشم که طرفداران این بند را به جنون لحظه می کشد!

ولی سال 2002 سالی فوق العاده پر کار و درخشان برای جناب هنرمند بود. در این سال چند پروژه ی بسیار قوی که چندی از آنها را نام بردیم را عرضه کرد و به گفته ی خودش: "جنون کار مرا گرفته بود." و مدام دست به تأسیس بندهای تازه با استایل های جالبی می زد. در تابستان همین سال بود که باز هم یکی دیگر از آفرینش های Van Cuter روانه ی بازار موسیقی شد!

Organium که بندی است با استایل Noise/Black/Ambient از سال 2002 شروع به آفرینش در کارگاه موسیقی کرد و آثار تجربی غریبی را خلق نمود. این بند حالتی کلیسایی دارد و با حس و حالی کاملاً متفاوت از جریانات پیشین به کار پرداخت.

The Rage آلبوم کاملی است که در سال 2004 روانه ی بازار شد و در این آلبوم که ترک هایی طولانی دارد Van Cuter از ساز "اورگانوم" در موسیقی خود بهره می جوید و به واقع حسی طنین انداز و سر تا سر قرون وسطایی به مخاطب القاء می شود.

Interludium IV: Levitation؛ اما این بند تا سال 2007 سکوت می کند و این بار با آلبومی متفاوت در نوع خود سر و کله اش پیدا می شود و بیانیه ی "فاوستی" خود را با صدایی طنین انداز می خواند! خود وی در باره ی این آلبوم گفته است: "گناه بودن در سرتاسر این اثر به مخاطب القاء می شود." در این آلبوم باز هم با NULLL Records طرف هستیم. شرکتی که این هنرمند بزرگ را کشف کرد و پر قدرت با او به همکاری پرداخت و وی را حمایت نمود

بند آسمانی Dreams of Dying Stars با استایل Ambient/Darkwave هم یکی دیگر از پروژه های خاص و تکرار ناشدنی Van Cuter است که از سال 2002 پایه ریزی شد و در همان کارگاه آلبوم هایش ریکورد شد و مثل بقیه ی پروژه های محزون وی از سال 2003 تا 2007 با قدرت تمام آرشیو طرفداران را جلا بخشید! آلبوم های این بند از این قرار می باشند:

Stardance در سال 2003

Interludium II – Aeon G در سال 2004

Funeral in the Void در سال 2004

Interludium V – Buried in the Void در سال 2007

این چهار آلبوم کامل با استایلی ترکیبی و خاص به بازار طرفداران آمدند و آلبوم سوم این بند در فهرست بهترین های این نوع در زمان خودش به ثبت رسید. این بند در میان دیگر پروژه های این موسیقیدان جایگاه ویژه ای دارد چرا که از استایل Darkwave نیز استفاده کرده است؛ استایلی محزون و آرام و بدون درام که در حالت "نأشگی" چنان خیال انگیز و غریب می شود که مخاطب را به دنیایی دیگر می برد. خود وی در باره ی این پروژه اش چنین می گوید: "هرگز نمی خواستم این پروژه را در اینترنت برای دانلود قرار دهم و این چهار آلبوم نزد طرفدارانم عمومیت یابند اما وقتی تمام آلبوم ها را ساختم تمام آنها را یک جا در سال 2007 روانه ی بازار طرفداران کردم. انسان گاهی اعتقاداتش به یک باره بر می گردد!"

Dance Nihil که یک تک پروژه ی نایاب است و در میان آثار دیگر کمتر بدان توجه می شود یک پروژه ی تک ترک است که موسیقی دان در آن دست به نوآوری جالبی می زند و روی موود "ماژور - قرون وسطایی" دست به بازی با موودها می زند. یک ترک ده دقیقه ای اینسترومنتال است که در نوع خود بی نظیر است و همچنین استایل ترکیبی Dark-Ambient/Dark-Darkwave را پیش می گیرد.

Until Death Overtakes Me - Orchestral Ambient Funeral Doom
Beyond Black Void - Minimalistic Drone Funeral Doom
The Ethereal - Nihilistic Funeral Doom
Fall of the Grey- Winged One - Drone Ambient
Organium - Noise Black Ambient
Dreams of Dying Stars - Dark Ambient Wave
In the Mist - Organic Drone Ambient
Forbidden Fields - Dark Drone Ambient
Dance Nihil - Dark Gloomy Wave Ambient
I Dream No More - Electronic Ambient
Tear Your Soul Apart - Noise Industrial

بندها:

In Somnis - Dark Doom Metal
The Sad Sun - Twisted Funeral Doom
Cold Aeon - Experimental Funeral Doom
Wijlen Wij - Funeral Doom

بندها و پروژه های مرتبط:

Pantheist - Classical inspired Funereal Doom
Solicide - Drone Funeral Doom
Anonymous Soul - Atmospheric Black & Ambient

که همگی در سایت رسمی او به ثبت رسیده اند. در پست بعدی به تک تک آلبوم ها با تحلیل موسیقی و فرم آن خواهم پرداخت. با این امید که بتوانم رضایت طرفدارانش در ایران را جلب کنم. در پایان این پست نیز تعدادی از شاهکارهای این هنرمند بزرگ رو برای دانلود قرار می دهم.⁽¹⁾ تا پستی دیگر بدرود دوستان . . .

1- فایل ها با فرمت OGG می باشد. برای اجرای اینگونه فایل ها می توانید از برنامه های Winamp و Jet Audio استفاده کنید.

بخش دانلود:

Death (Band: Fall of the Grey-Winged One) / Size: [12.6 MB]

Distant Void (Reprise) (Band: Dreams of Dying Stars) / Size: [8.4 MB]

L'anatheme (Band: Wijlen Wij) / Size: [3.8 MB]

Marce Funèbre (Band: Until Death Overtakes Me) / Size: [6.5 MB]

The Memory and the Monolith (Band: Solicide) / Size: [12.4 MB]

Wijlen Wij (Band: Wijlen Wij) / Size: [7.7 MB]

Wish (Band: The Ethereal) / Size: [7.1 MB]

Necromimesis

whispering-gloom — Mon, 06 Apr 2009 12:50:18 GMT

با درود فراوان خدمت دوستان گرامی

امیدوارم حال و روزتان خوب باشد و به دور از غم ها در کنار خانواده زندگی خوشی داشته باشید. از همه دوستان و یاران همیشگی این وبلاگ هم به خاطر دیرکردم در ارائه پست جدید پوزش می خواهم.

خُب در این پست می خواهم درباره ی یک بیماری فوق العاده عجیب برای شما مطلبی بازگو کنم. بیماری لاعلاجی که با مرگ هم آغوش است و بسیار نایاب تر از بیماری Necrophilia است. امیدوارم بخوانید و لذت ببرید و در پایان مصاحبه ای با یکی از این بیمارها را برای شما آماده کرده ام که مطمئناً برایتان جالب خواهد بود.

Necromimesis

در پست های قبل درباره ی بیماری بسیار نادری به نام Necrophilia (جسد دوستی جنسی) مطالبی ارائه شد. در این پست به سراغ یکی دیگر از خانواده ی "نکرو" ها می رویم و مطالبی را در این باره عنوان خواهیم کرد.

بیماری بسیار بسیار نایاب Necromimesis یا (خود مرده پنداری) یکی از بیماری های آسیبی-شخصیتی است که پس از یک دوره افسردگی طولانی گریبان انسان را می گیرد. این بیماری یک در سه میلیون گزارش شده و بیشتر در مناطق گرمسیری وجود دارد ولی این بدان معنا نیست که در مناطق سردسیری این بیماری رخنه نمی کند. این بیماری در حوزه ی اسکاندیناوی نیز گزارش شده است. بیماری ذکر شده بر دو نوع است که انواع آنرا شرح خواهم داد:

1- نکرومیمِسیس حقیقی

2- نکرومیمِسیس مجازی

در نوع اول که به نکرومیمسیس حقیقی معروف است بیمار پس از یک دوره ی دو/سه ساله افسردگی بسیار شدید و مزمن بدین بیماری مبتلا می گردد. بیمار خود را مرده می پندارد و گاه روزها و شبها یک جا دراز کشیده و کوچکترین حرکتی به خود نمی دهد. دلیل حرکت نکردن این است که بیمار نمی داند از کدام نقطه برخیزد! چرا که جای خویش را نمی یابد. مثلاً اگر روی تخت دراز کشیده باشد نمی تواند تصمیم بگیرد که از کدام نقطه ی خانه برخیزد و مدام فکر می کند جایی غیر از آن جایی است که خوابیده و به همین خاطر قدرت تصمیم گیری در او منحل می شود و قادر به تمرکز نیست. گاهی پیش می آید که بیمار بر سر جای خود خشک می شود و از تشنگی و گرسنگی مفرط جان ببازد. این بیماری در بدو شروع به صورتی است که بیمار را تا دو روز بر سر جا میخکوب مب کند و بیمار قادر به کوچیکترین حرکتی نیست. ابتدا بیمار به گوشه ای تاریک خزیده و دراز می کشد و در همان حالت باقی می ماند. برخی از این بیماران چشمهایشان باز می ماند و به یک نقطه خیره می شوند بدون اینکه چیزی ببینند یا کوچکترین صدایی را بشنوند. حتی گزارش شده که این بیماران خواب نیستند و پس از سیر طبیعی خواب پس از مدتی بیدار می شوند و تمام طول مدتی که بی حرکت هستند را به گمان این که مرده اند سپری می کنند و کمترین حرکتی به خود نمی دهند. بیمار در این حالت کاملاً بیدار است ولی نه می بیند و نه می شنود و به هیچ وجه خواب نمی بیند. تنها فکری که در سرش است این فکر است که مرده است و جسدی بیش نیست. پس با این فکر است که دیگر به خود حرکتی نمی دهند و جدای عمدی که در این کار وجو دارد یک اجبار تخریب کننده جلوی هر تفکری غیر از مرده بودن را از آنها می گیرد.

در نوع دوم که به نکرومیمسیس مجازی معروف است بیمار به وضع بدتری دچار می گردد. این دسته از بیماران گاه دو یا سه روز درون قبر دراز می کشند و تمام این مدت (توهم زا) مصرف می کنند و خود را بی حرکت می گیرند. این بیماران بر خلاف بیماران حقیقی قادر به تفکر هستند و مدام توهمات خاصی می بینند. مثلاً جسد خود را در حال تشییع می یابند و یا جنازه ی خود را می بینند که کرم ها بدو هجوم برده و در حال تجزیه شدن است! این بیماران در ابتدای بیماری بر روی رختخواب خویش دراز می کشند و گاه ساعت های طولانی (بیشتر از بیست ساعت) می خوابند و بدتر از همه اینکه تا ساعات زیادی پس از بیداری کوچکترین حرکتی به خود نمی دهند و از جای خود بر نمی خیزند. گفته شده است که بیماران مجازی به یک خود تخریبی اجباری دچار هستند. بیشتر این بیماران کسانی که یک یا دو بار تجربه ی ترک اعتیاد را دارند و به همین خاطر درگیری با این بیماری درونشان تشدید می شود. بیماران مجازی بعضاً به Anorexia (روزه ی اجباری دائمی) مبتلا می گردند و گاه روز ها چیزی نمی خورند و شاید در پایان روز برای ادامه ی حیاط چند قطره آب بنوشند!

در این بخش مصاحبه ای با یک بیمار حقیقی را برایتان آماده کرده ام که تقدیم حضورتان می کنم.

مصاحبه ای با یک بیمار Necromimesis در ابتدای بیماری

پرسش گر: خودت رو معرفی کن و یک بیوگرافی از خودت برای ما بگو.

بیمار: سلام به شما. من ج.ع هستم. متولد ایران. مسلمان هستم و بیست و نه سال سن دارم. در دانشگاه "سورین" فرانسه تحصیل کردم و در رشته ی باستان شناسی با مدرک لیسانس فارغ التحصیل شدم و دو ترم از فوق لیسانس همین رشته رو خوندم که بیمار شدم و به آمریکا رفتم. مدتی رو پیش مادرم بودم و پس از آن دوره ی بسیار کوتاه به ایران آمدم.

پرسش گر: ازدواج نکردی؟

بیمار: خیر

پرسش گر: میتونی در این باره توضیحاتی بدی؟

بیمار: من به دلیل مشکلات زیادی که داشتم قادر به زندگی مشترک نبودم. من از ابتدای جوانی یک نوع ضعف اجباری در خودم پیدا کردم که قادر به زندگی مشترک نبودم. به همین خاطر تا به حال تنها موندم.

پرسش گر: کسی رو برای ازدواج در نظر داشتی؟

بیمار: خُب اوایل چرا. شده بود از کسی خوشم بیاد ولی پس از مدتی ازش دلسرد می شدم و این جریان چندین بار تکرار شد.

پرسش گر: س ک س هم داشتی؟

بیمار: کارنامه ی زندگی جنسی من خالیه! گاهی دست به خودارضایی های نیمه می زدم. در واقع خودارضایی نبود چرا که با هدف تخریب و سرکوب امیال درونی خود بود!

پرسش گر: چرا این کارو می کردی؟ چه نیرویی باعث می شد با خودت این کارو بکنی؟

بیمار: هرگز در این باره چیزی نمی دونم. حتی بارها به خودم قول داده بودم که دیگه دست به چنین عملی نزنم و یا اگر می زنم خودم رو ارضا کنم ولی وقتی به این لحظه می رسیدم از خودم متنفر می شدم و تمومش می کردم!

پرسش گر: خُب درباره ی بیماری اصلیت بگو. از کِی شروع شد؟

بیمار: این بیماری پس از شش سال افسردگی مزمن و شدید گریبانم رو گرفت و در حال حاضر مدت سه ماه هست که به این بیماری مبتلا شده ام و در عرض این سه ماه بیست کیلو از وزنم کم شده!!!

پرسش گر: توضیح بده. از حالاتت بگو.

بیمار: در ابتدا پس از خواب از رختخواب جدا نمی شدم و اصلاً دوست نداشتم کوچکترین حرکتی به خودم بدم و این تا بیست الی بیست و چهار ساعت طول می کشید که بیدار توی رختخواب درازمی کشیدم و فکر می کردم مرده ام! همش به دیوار سیاه جلوی روم زُل می زدم.

پرسش گر: این دیوار سیاه چه شکلی داشت؟

بیمار: البته من بهش می گم دیوار سیاه. ممکنه اصلاً دیواری در کار نبوده باشه ولی چیزی که می دیدم یک طرح آجری نگاتیو یود که دیوارش سیاه و خطوط آجرش سفید بود و دیوار صاف و یک دست بود. حس می کردم این سنگ قبر خودمه!

پرسش گر: وقتی قادر به حرک میشی چه حالی داری و اصولاً اولی کاری که می کنی چیه؟

بیمار: حس ضعف شدید دارم. گرسنه می شم و به سوی آب و غذا هجوم می برم.

پرسش گر: درباره ی کسانی که در دنیا مبتلا به این بیماری شدن چیزی شنیدید؟

بیمار: بله. من چند مصاحبه از چند نفر که همه هم مَرد بودند خوندم و خیلی متأثر شدم که این بیماری اینقدر دست و پای آدم رو می بنده. از شانس خودم متنفر شدم.

پرسش گر: اگر حرفی، چیزی، داری بگو.

بیمار: امیدوارم به حالت طبیعیم برگردم هر چند که حالت طبیعی من همیشه با بیماری های جسمانی و روانی توأم بود ولی به هر حال امیدوارم دوباره به روزهای سلامتی برگردم. برای همه ی کسانی که به این بیماری مبتلا هستند آرزوی سلامت دارم و از کسانی که سالم هستند می خوام که قدر سلامتشون رو بدونن و هرگز حسرت نداشته ها رو نخورن.

ادبیات ابزورد و ارتباط آن با موسیقی متال (بخش دوم)

whispering-gloom — Mon, 22 Dec 2008 11:43:18 GMT

رابطه ی مكتب ابزورد با موسيقی متال

اگر بخواهيم با ديدی موشكافانه به اين قضيه بنگريم و آن را مورد تجزيه و تحليل قرار بدهيم بايد بگوييم همان طور كه مكتب ابزورد به شالوده شكنی و ساختار شكنی بنيادهای مكاتب كلاسيك و رئاليسم (واقع گرایی) می پردازد و مرزها و قاعده ها و قرار داد های كليشه شده را در هم می شكند، موسيقی متال هم به نسبت موج ابزوردی در موسيقی است كه تلاش می كند تا قواعد و قانون های موسيقی كلاسيك را بر هم زند و مرزها را در هم شكسته و پای خود را فراتر از آن نهد و همچون مكتب ابزورد كه در ادبيات دراماتيك و تئاتر متولد شد، موج نو موسيقی و جنبش متال هم در هنر موسيقی نمايان شد و اكنون شاهد رشد روز افزون آن در همه ی كشور ها چه فقير و چه ثروتمند هستيم ...

نكته ی ديگر مسأله ی وكال (صدای خواننده) در موسيقی متال و قانون صداسازی و افكت گذاری است كه يا با استايل Death است يا Black. در اين نمونه وكال ها در موسيقی تلاش هر چه بيشتر برای اندك بر قراری ارتباط با مخاطب از روی عمد است و تا ليريك آن را نخوانيم نمی شود درك كرد كه خواننده چه می گويد. درست همانند مكتب ابزورد در ادبيات و تئاتر. مخاطب با يك بار تماشای اثر يا يك بار خواندن نمايشنامه نمی تواند پی به مفهوم و منظور نويسنده ببرد و تا دست به تجزيه و تحليل و خوانش چند باره ی متن يا تماشای چند مرتبه ای اثر نزند نمی تواند با آن ارتباط برقرار سازد! در مكتب ابزورد بازيگران روی صحنه با يكديگر ارتباط بر قرار نمی كنند! هر كس برای خودش ديالوگ می گويد و هر شخصيت حرف خودش را می زند و هيچ كس به حرف ديگری توجه نمی كند و همينطور تماشاگر و مخاطب هم با اثر ارتباط برقرار نمی كند! مگر با تماشای مكرر و تجزيه تحليل آن ...

نكته ی حائز اهميت تری هم در اين دو پديده مشابه با يكديگر وجود دارد و آن مسأله ی زبان و لحن است. در موسيقی متال با توجه به استايل آن با نوعی ساختار زبانی خاص روبرو هستيم كه تم شعری و هدف و افكار بَند را روشن می سازد. در موسيقی متال زبان بسيار پيچيده و تا حد زيادی تلفيقی است. تلفيقی از زبان عاميانه + اسلنگ (كوچه بازار) + زبان ادبی و ديگر زبان هاست كه اين امر باعث می شود اين موسيقی هر چه بيشتر به سوی گنگ بودن و پيچيده بودن برود. دقيقاً مثل مكتب ابزورد كه در تمامی آثارش شاهد چنين جريانی هستيم. در نمايشنامه های ابزورد نويسنده دست به انواع بازی های زبانی و كلامی از جمله "جناس"، "تلميح"، "مكث و سكوت"، "ايهام"، "نماد"، "ايما و اشاره"، "نشانه" و "تكرار" می زند و تمام اين صنايع ادبی در امر پيچيده شدن اثر و نا گويا بودن آن دخيل هستند...

از ديگر مسائل قابل اشاره ميان اين دو پديده می توان به تصويری بودن و تصوير سازی ذهنی و واژه ها اشاره نمود. چنانچه در موسيقی متال ليريك ها طوری نوشته شده اند كه مخاطبانی كه آن را می خوانند اين فرصت را می يابند كه به كمك قوه ی خلاق ذهن خود و تأثير موسيقی و جادوی واژه ها برای خود تصوير سازی كنند و آن تصاويری را كه از لا به لای واژه ها و متن به علاوه ی تأثيری كه موسيقی بر آنان می گذارد ببينند و اين درست مشابه خوانش نمايشنامه ی ابزورد است كه مخاطب به وسيله ی تأثيری كه لحن كلام و شكل واژه ها بر او می گذارند در ذهن خود دست به تصوير سازی می زند و در واقع بازی شخصيت ها را در ذهن خود می بيند و با اثر هم ذات پنداری كرده و به بازشناسی و تحول و تزكيه می رسد ...

مورد جالب توجه ديگری را كه بايد خدمتتان عارض شوم مسأله ی "محتوا و مضمون" است كه البته در همه ی هنر ها وجود دارد، منتهی مشابهت مضمونی – محتوایی اين دو پديده با هم شنيدنی و حيرت انگيز است. در موسيقی متال با مضامينی نظير فقر، اعتراض، خشونت، انزوا، افسردگی، اعتياد و مخدر، انحطاط و زوال خانواده، انحراف ج.ن.س.ی و ... است و با خواندن ليريك های بند های متال می توانيم به اين مضامين و تِم ها دست پيدا كنيم؛ درست مثل مكتب ابزورد كه مضامينی از قبيل فقر و فساد، انسان گريزی، افسردگی، انحرافات ج.ن.س.ی – خانواده و ... را در آثار خود می گنجاند و به آن بُعد تاريك و مرده ی زندگی انسان می پردازد...

آيا موسيقی متال و مكتب ابزورديسم هر دو پديده هایی پست مدرن هستند؟

در پاسخ به اين سؤال بايد با دقت و موشكافی بسيار ريز و دقيقی پاسخ گفت. چرا كه بايد به دورانی بازگرديم كه مدرنيسم جای خود را به پست مدرنيسم داد. "هايدگر" فيلسوف آلمانی نخستين كسی بود كه واژه ی پست مدرن را رايج كرد و با بيانيه هایی كه در اين باب صادر كرد عصر پست مدرن را به دنيا آورد. درست است كه نيم مهمی از موسيقی متال و مكتب ابزورد در عصر مدرنيسم شكل گرفت و ريشه های اين دو پديده حتی به رنسانس هم بر می گردد ولی ناچاراً بايد پذيرفت كه "پست مدرنيسم" همه چيز را به بازی و سخره می گيرد و همه ی مكاتب و جريان های فكری – مكتبی پيش از خود را يا با هم ادغام می كند يا به تنهایی با شكلی دگرگون شده و غريب عرضه می كند! پس اين امر در موسيقی متال و مكتب ابزورد كه خود از بيانيه های مدرنيسم به شمار می رفتند هم مستثنی نيست و اين دو پديده ی عصر نو يا مدرنيسم هم در اين بازی سياه و طنز آلود سهيم و شريك می شوند و امروزه بايد قبول كرد و دم بر نياورد كه موسيقی متال و مكتب ابزورد دو پديده ی دگرگون شده و تماماً پست مدرن می باشند.

بخش دانلود:

دوستان عزیز از این پس در پایان هر پست تعدادی تِرَک بسته به نوع پست برای درک بهتر و ارتباط برقرار کردن با آن پست برای دانلود قرار خواهد گرفت. در صورتی که گزینه های بهتری برای دانلود در نظر دارید معرفی کنید. (برای دانلود روی لینک های زیر کلیک کنید.)

Sterile Nails and Thunderbowels (Band: Silencer / Album: 1998- Death – Pierce Me) [8.7 MB]

Neni Cesty Zpet I (Band: Trist / Album: 2007- Neni Cesty Zpet) [12.0 MB]

ادبيات ابزرود و ارتباط آن با موسيقی متال (بخش نخست)

whispering-gloom — Tue, 07 Oct 2008 03:56:18 GMT

- به انتظار گودو!

استراگون: ببينم گفتی فردا هم بايد بيايم اينجا؟

ولاديمير: آره

استراگون: پس می تونيم يك تيكه طناب حسابی با خودمون بياريم!

ولاديمير: آره

استراگون: دی دی

ولاديمير: بله؟

استراگون: من ديگه نمی تونم ادامه بدم.

ولاديمير: خيال می كنی

استراگون: چطوره از هم جدا بشيم؟ شايد واسه ی هر دومون اينجوری بهتر باشه؟

ولاديمير: فردا خودمون رو دار می زنيم. مگه اينكه گودو بيادش.

استراگون: اگه اومدش چی؟

ولاديمير: خُب نجات پيدا می كنيم ديگه.

استراگون: خُب، بريم؟

ولاديمير: شلوارت رو بكش بالا.

استراگون: چی؟

ولاديمير: شلوارت رو بكش بالا.

استراگون: باشه

ولاديمير: خُب، بريم؟

استراگون: آره بريم.

(از جای خود تكان نمی خورند.)

پرده می افتد، تاريكی.

به انتظار كه هستی؟ به انتظار گودو؟ چه خيال خوشی!گودو!شايد فردا بيايد؟ شايد فردا با دست پر سر برسد و زندگيمان را سر و سامان ببخشد ...؟ حتماً خواهد آمد. ولی امروز نه. فردا، فردا خواهد آمد و زندگيمان را نجات خواهد داد... آقای گودو گفت امروز نمی آد، اما فردا حتماً مياد... واقعاً به انتظار چه كسی و چه چيزی نشسته ايم؟ آيا دل به چه خوش داشته ايم و برای چه آمده ايم و برای چه می رويم؟ او كيست؟ كيست كه فردا خواهد آمد؟ او كيست كه فردا با دست پر خواهد آمد؟به چه گفته و وعده ی آمدن را داده؟ چرا فردا؟

چرا امروز نمی آيد؟ ...

بله دوستان ... با عرض درود های فراوان خدمت شما بازديد كنندگان محترم اين وبلاگ. اميدوارم حالتون خوب باشه و از پست های پيشين راضی بوده باشيد. در اين پست همانطور كه از عنوان و مقدمه اش پيداست قصد دارم مسأله ای كه امروزه موضوع اصلی دنيا و انسان است مطالبی بنويسم. مسأله ای كه جهان شرق و غرب را به خود مشغول كرده و از زمانی كه بشر پا بر اين كره ی خاكی گذارده با اين مسأله و يا بهتر بگويم با اين معما رو به رو است ... درست است. مسأله ی "انتظار" كه در اصل موضوع اصلی و يگانه هدف آفرينش و انسان است. انتظار بر ای آمدن منجی و پيكی سوار بر اسبی سپيد بيايد و انسان را از اين همه بدبختی و جبر و ستم رهایی بخشد!!!

مقدمه ی اين بحث را با يكی از شاهكار ترين آثار ادبی جهان يعنی "در انتظار گودو" اثری معروف از "ساموئل بكت" آغاز كردم. چرا كه اين نويسنده ی ايرلندی الاصل تنها كسی است كه زندگی مرا به طرز خارق العاده ای تغيير داد. نويسنده ای كه شب ها با خواندن آثارش اشك ها ريختم و گاه چنان از خود بی خود می شدم كه هذيان می گفتم و تا مدت ها لب به غذا و خوراك نمی زدم. ساموئل بكت بزرگوار اين پيرمرد عبوس با چهره ای پر از چين و چروك كه اين خطوط چروك ها يادآور ترك ها و شكاف های زمين هستند كسی است كه ادبيات و هنر مدرن و پست مدرن به او مديون است. بكت عصاره و چكيده ی ادبيات و فلسفه و هنر و روانشناسي پيش از دوره ی خود است! او استثنایی ترين چهره ای است كه تا كنون به جهان هنر و ادبيات پا گذارده است. او از عنفوان جوانی از دوربين ها، رسانه ها و خبر نگاران فراری بود و موج سيل آسای مصاحبه كنندگان و خبر نگاران را ناكام گذاشت و تنها سه بار در طول زندگی هشتاد و چهار ساله ی خويش مصاحبه كرد و جالب اين است كه بدانيم يكی از مصاحبه كنندگان بكت يك ايرانی است به نام "دكتر احمد كاميابی مسك".

جواني بكت تؤام با دو جنگ جهانی و خيل جنون آسایی از مكاتب و دوره ها و آشنایی با هنرمندان و ديگر مسائل بود و هر يك از اين جريانات به خودی خود در زندگی او تأثيرات به سزایی داشتند و از مهمترين اين پيشامدها و حوادث آشنایی بكت با مريد و دوست نزديكش "جيمز جويس" كه تأثير بسيار زيادی بر روی آثار بكت گذاشت و تا آخر عمر هنری بكت می توانيم رد پای جويس را در آثارش ببينيم و اين بدين معنا نيست كه بكت از جويس تقليد می كرده و هرگز نبايد برداشت كنيم كه جويس استاد بكت بوده است.

از جمله رويداد های مهم در زندگی بكت آشنایی او با هنرمند جاويدان و پدر هنر مدرن و بنيانگذار هنر پست مدرن "مارسل دوشان" بود كه وجود اين شخصيت هنری به خوبی در چند نمايشنامه ی بكت مشهود است. بكت ابتدای فعاليتش را با نوشتن چند مقاله و شعر شروع كرد. و در نيمه ی دوم دهه ی 30 بود كه رو به رمان نويسی آورد و نخستين رمان بلند خود را به نام "مورفی" به چاپ رسانيد. بكت تا اوايل دهه ی 50 فقط به عنوان يك رمان نويس ايرلندی شناخته شده بود و در سال 1951 كه شاهكار خود "در انتظار گودو" را خلق كرد به طرز خارق العاده ای خود را تبديل به يگانه خداوندگار درام مدرن به جهان ادبيات معرفی كرد. اين نمايشنامه ی عجيب و حيرت انگيز وقتی در اوخر همان سال با كارگردانی "روژه بلن" فرانسوی بر روی صحنه رفت رعشه بر اندام منتقدان انداخت و باعث اعتراض تماشاگران بی شماری شد. گفته می شود در اجرای اول از اين نمايشنامه تماشاگران يكی پس از ديگری سالن نمايش را ترك گفته و حتی چند منتقد هم سالن را ترك گفتند!!! و از معدود كسانی كه در سالن ماندند "ژان لویی بارو" و "ماری مادلن" بودند كه از بزرگان تئاتر آوانگارد به حساب می آمدند ... اين نمايشنامه ی عجيب با كارگردانی غريب تر "روژه بلن" و دكور صحنه ی "جياكومتی" به حدی نا مأنوس با تفكرات سنت زده ی آن دوران بود كه حتی افراد خاص و متفكران و اساتيد دانشگاه هم تاب و توان روبرویی با آن را نداشتند و به شدت از آن انتقاد كرده و بكت را به باد استهزاء گرفتند. ولی جالب اينكه طولی نكشيد كه تبديل به بزرگترين و مهمترين درام كل اعصار و قرن بيستم و همچنين بيست و يكم شد. بكت به خاطر اين اثر برنده ی جايزه ی ادبی نوبل شد ولی از حاضر شدن در جشنواره و پذيرفتن جايزه اش سرباز زد و ناشر و منشی او به جايش بر روی صحنه رفت و جايزه را دريافت كرد!

حال به تعريف خلاصه وار اين نمايشنامه می پردازم و در ضمن تحليل اين متن، ارتباط آن را با عقايد چند ژانر موسيقی متال بررسی می كنم:

خلاصه ی داستان در انتظار گودو:

در كنار جاده ی خاكی روبروی درختی خشك و بی برگ در سحرگاهی خاكستری و بی روح دو مرد عاصی و ولگرد به نام های "استراگون" و "ولاديمير" كه لباس ها و دو كلاه مضحك بر سر دارند ضمن اينكه منتظر "گودو" نامی هستند كه بيايد و زندگی آنها را سر و سامان ببخشد، با هم مشغول بحث ها و گفتگو هایی پوچ و روزمره اند. در حين اين صحبت ها و بحث كردن های بی ارزش آن دو با هم دو نفر كه انتظارشان نمی رود به نام "پوتزو" كه ارباب است و "لاكی" كه برده است وارد می شوند. پتزو، ارباب و مالك زمين ها و املاك اطراف است و لاكی كه برده ی اوست به وسيله ی يك طناب كلفت كه يك سر آن به گردنش بسته شده و يك سر ديگر آن در دست پوتزو است نگهداری می شود. هر چهار نفر گرم صحبت می شوند و لاكی رقص مضحك و حركات دلقكانه ی خود را به استراگون و ولاديمير نشان می دهد. سپس پسر بچه ای كوچك پيدايش می شود و به آن دو (ولاديمير و استراگون) می گويد آقای گودو سلام رسوند و گفت امروز نمياد ولی فردا حتماً می آد... و اين چنين است كه پرده ی اول به پايان می رسد و از گودو هم خبری نيست و استراگون و ولاديمير به هم نگاه می كنند و پرده می افتد...

در پرده ی دوم اين نمايشنامه شاهكار باز همان مكان و زمان را ميبينيم. به علاوه همان درخت خشك كه البته در اين پرده يك برگ سبز به شاخه ی درخت است! باز ولاديمير و استراگون سر می رسند و با هم گرم صحبت می شوند. استراگون به اينكه ديروز در اين مكان منتظر گودو نامی بوده اند شك دارد و همه چيز را فراموش كرده و معتقد است نه ديروز بوده و نه اين مكان كه منتظر گودو بوده اند و در اين لحظه پوتزو و لاكی به صحنه می آيند و اين بار هر دو كور و كر هستند و لاكی لنگان لنگان راه می رود و قوای بدنی آنها به طرز عجيبی تحليل رفته است! باز هم در انتهای پرده ی دوم مثال پرده ی اول پسر بچه ای به سوی آنها می آيد و به آنها می گويد: "آقای گودو امروز نمی آد ولي فردا حتماً می آد." و به همين روال پرده ی دوم هم به انتها می رسد... !!!

اين چكيده ی داستان نمايشنامه ی در انتظار گودو بود و به حق كه بسی شاهكار بی نظير و در اصل تكرار ناشدنی است. مفسران و منتقدان پس از مدتی كه با اين متن ارتباط بر قرار كردند دست به بررسی و تفسير نقاط قوت و تجزيه و تحليل اين اثر زده و روز به روز به تعداد صفحات مندرج در روزنامه ها و فصلنامه ها و نشريات هنری پيرامون اين متن اضافه گشت. به طوری كه آماری از تعداد اين صفحات در سال 1990 گرفته شد كه چيزی بالغ بر دويست هزار صفحه بود!!! و جالب تر اينكه آثار بكت ناياب ترين كتاب ها و كم مخاطب ترين كتاب ها بوده است!!! و تنها عده ای خاص و اساتيد دانشگاه و تئاتری ها آثار بكت را می خواندند. چرا كه متون بكت از لحاظ ادبي بسيار سخت و دير هضم است و در واقع قشر عامه قدرت درك اين آثار را ندارند و در كمتر كتاب فروشی آثار بكت و كتب بكت يافت می شود. امروزه ساموئل بكت را پدر خوانده ی مكتب "ابزورد" در تئاتر می دانند و در دانشگاه ها بر آثارش رساله ها و پايان نامه ها می نويسند و در رشته ی ادبيات دراماتيك علاوه بر شاخه ی (شكسپيرين = شكسپير شناسی) شاخه ی (بكتين = بكت شناسی) هم وجود دارد!

اينك توضيحي راجع به مكتب ابزورد مي دهم و به سراغ ارتباط آثار بكت با موسيقي متال و ليريك هاي آنان مي پردازم.

مكتب ابزورد

اين مكتب به ظاهر در سال 1950 ميلادی آغاز شد. ولی ريشه ها و خاستگاه های آن به سال ها قبل و مكاتب مختلف می رسد. اصطلاح ابزورد نخست توسط منتقد فرانسوی به نام "مارتين اسلين" باب شد. اين اصطلاح برای موج نویی از نويسندگان تئاتری نيز به كار رفت كه نويسندگان نخستين اين مكتب به شمار می آيند. مثل: ساموئل بكت، اوژن يونسكو، ژان ژنه، آرتور آداموف و فرناندو آرابال.

در سال های پيش از انقلاب به دليل فرهنگ سازی نادرست و ترجمه ی اشتباه واژه ی "Absurd" به "پوچی" يا "پوچ گرا" ترجمه و معادل سازی شد. در صورتيكه به هيچ روی چنين نيست و واژه ی "Absurd" هرگز گرايش به پوچی نيست. و درست ترين اصطلاحی كه براي اين واژه معادل سازی شده توسط دكتر فرهاد ناظرزاده كرمانی است كه آن را "عبث" ترجمه و معادل سازی كرده است. تئاتر ابزورد هرگز گرايش به پوچی نداشته بلكه سعی در نمايش آن دارد و نه گرايش به آن. از زمان رياضی دان نامی فيثاغورت به وجود آمده و انگليسی اين واژه "Surd" می باشد؛ به معنای "گنگ، مبهم، عبث، ناگويا". در زمان فيثاغورت اعدادی را كه غير قابل جواب و مسائلی را كه گنگ بودند را با اين واژه می خواندند و رياضی دانان از برخورد با آن مسائل عاجز بودند و نمی توانستند با آن اعداد ارتباط بر قرار سازند. پس مارتين اسلين فرانسوی اين لغت را با اشاره به گنگ و عبث بودنش به تئاتر تعميم می دهد. به تئاتری كه ناگوياست و به سادگی ارتباط برقرار نمی سازد.

كاراكتر هایی كه حضور فيزيكی شان توأماً در يك زمان و مكان است ولی هر يك برای خود ديالوگ می گويد. نه با هم ارتباط طبيعی دارند و نه با مخاطب. از اولين نمايشنامه های اين مكتب می توان به "آوازه خوان طاس" و "در انتظار گودو" اشاره كرد. وقتی كه در سال 1948
"اوژن يونسكو" با نمايشنامه ی "آوازه خوان طاس" داوران و مخاطبان و منتقدين تئاتر را متحير نمود هيچ نويسنده ای چنين جسارتی به خود نداده بود. نمايشی كه فقط نامش آوازه خوان طاس بود. نه آوازه خوانی وجود داشت، نه فرد طاسی! تمام اشخاص بازی "اسميت" نام داشتند. ديالوگ ها تكراری با زبانی جنون آميز و جمله های خبری كه هر كدام در پس ديگری می آمد و هيچ رابطه ی علّی و معلولی در هيچ يك از اجزاء وجود نداشت! نه آغازی، نه ميانه ای و نه پايانی و حتی نه داستان و نه طرحی! در مكانی كه اصلاً معلوم نيست كجاست. مرد و زنی كه در نيمكت پارك سخن می گويند. طی ديالوگ ها به اين نتيجه می رسند هر دو بر روی يك می زيند و بالاخره در يك قاره، يك كشور، يك شهر، يك محله، يك خيابان و يك خانه و بالاخره در يك بستر مشترك زندگی می كنند! و حتی يك دختر كوچك هم دارند! و اين واقعيت تلخ با طنزی سياه و فرای گروتسك نمايانگر زندگی امروز بشر می باشد. نمايشی كه در آن سال بر روی صحنه رفت خاستگاهی در تئاتر مدرن و پست مدرن امروزی گشت. خود "يونسكو" درباره ی اين متن می گويد: "ديالوگ ها و اسم كاراكتر های اين متن را از روی خودآموز فرانسه به انگليسی نوشتم!" اين جملات ساده، خبری و بی مايه برای يونسكو تبديل به جملات ناب و پر معنی ای می گردد تا جائيكه آنها را در قالب ديالوگ برای كاراكتر های خود می نهد! ((اين برای من ناشی از نوعی زوال واقعيت بود. فكر كردم دارم چيزی می نويسم و خلق می كنم به نام تراژدی زبان!)) يونسكو بعدها خالق و آفريننده ی نمايشنامه های بی شماری در اين مكتب می شود. بالغ بر سی اثر نمايشی دارد. در متون ديگر پختگی كلام و زبان به دست آمده اش را شاهديم. از جمله آثار مهم يونسكو می توان به "درس"، "نقص"، "دختر دم بخت"، "عابر هوایی"، قاتل بی مزد"، "قربانيان وظيفه"، آدم كش"، "كرگدن"، "پلاك سيزده"، "بازی كشتار"، "شاه می ميرد"، "ژاك يا تسليم"، "آينده در تخم مرغ هاست"، "قال و مقالی دو نفره"، "آمِدِه يا چطور از شرش خلاص شويم؟" و بالاخره آخرين اثرش يعنی "تشنگی و گشنگی" نيز می توان اشاره نمود. تناقض گویی، پارادوكس زبانی، هرج و مرج صحنه ای، گروتسك و طنز سياه، نيز از شاخصه كاری های يونسكو می باشند. به طوريكه واژه ی ضد تئاتر را برای تئاتر يونسكو قرار دادند! از كتاب هایی به نام های نظريه و جدل ها و يادداشت ها و ضد يادداشت ها كه خاطرات يونسكو و پرسش و پاسخ درباره ی آثار يونسكو است می توان بهتر به جزئيات آثار يونسكو پی برد. از مهمترين نويسنده ی اين مكتب می توان به نام "ساموئل بكت" اشاره نمود. كه او را پدرخوانده ی ابزرود دانسته اند. ساموئل بكت در ايرلند به دنيا آمد و پس از نوشتن چند رمان به نمايشنامه نويسی نيز روی آورد. مهمترين متن اين مكتب "در انتظار گودو" بكت است. متنی كه در سال 1950 ميلادی نوشته شد و در سال 1951 بر روی صحنه رفت. حكايت دو نفر مرد به نام های "استراگون" و "ولاديمير" كه به انتظار گودو نامی در يك جاده ی خشك در كنار درختی مشغول صحبتند و تا به آخر گودو نمی آيد و نمايش پايان می يابد. از ديگر آثار مهم اين نويسنده نيز می توان به: "آخر بازی"، "آخرين نوار كراپ"، "آه، روزهای خوش"، "همه افتادگان"، "من نه" و "فاجعه" نيز اشاره نمود.

در آثار بكت، سكوت عنصر مهم و اساسی است. سكوتی سرد و سنگين كه كاراكتر ها هم دچار آنند. فضای كارهای بكت معمولاً مكان هایی نا شناخته و نا كجا آبادی خالی است. صحنه عريان است و معمولاً كاراكتر ها دارای نقص عضو و مشكلات جسمانی می باشند! و در همين حال مكمل يكديگرند. "ولاديمير" معناگراست و "استراگون" مادی گرا! "پوتزو" ارباب، "لاكی" برده ی كور و فلج، "كلاو" بينا و سرپا و ....

در پست بعد به رابطه ی این مکتب با موسیقی متال خواهم پرداخت.

مصاحبه ای با یک نکروفیل

whispering-gloom — Sun, 07 Sep 2008 11:15:18 GMT

با درود فراوان خدمت همه ی شما دوستان عزيز

در اين پست قصد دارم با مصاحبه ای كه با يك بيمار "نكروفيلی" مرده دوست انجام داده ام را قرار دهم. بايد به عرضتان برسانم كه اين بيمار در همين ايران خودمان زندگی می كند. و به دليل پاره ای از مسائل از ذكر نام و نشانی و شغل اين فرد بيمار معذورم!

پرسش: از اين كه خواهش منو پذيرفتی و اجازه دادی اين مصاحبه رو در وبلاگم قرار بدم واقعاً سپاسگزارم ...

جواب: بهتره بريم سر اصل مطلب چون از تعارف و اين حرفا استفراغم ميگيره.

پ: خيلی معذرت می خوام. خُب پيش از هر چيز هر طوری كه مايلی بيوگرافی خودت رو بگو!

ج: من (پ.ب) 39 ساله و مجرد هستم. تحصيلاتم رو تا مقطع فوق ليسانس در رشته ی (ل) ادامه دادم و در حال حاضر در يك (ل) كار می كنم. وضع مالی نسبتاً خوبی دارم و تنها در يك خونه كه مال خودمه زندگی می كنم ...

پ: از كِی در خودت كشف كردی كه نکروفیل هستی و از س.ك.س با جسد لذت می بری؟

ج: ميشه گفت من تقريباً از همون اوايل بلوغ يعنی 12، 13 سالگی بود كه به س.ك.س خشن و همراه با آزار و بيشتر از اون به س.ك.س با جسد علاقه داشتم. و جالب تر اينكه اون وقت ها فكر می كردم اين يك امر طبيعيه!!!

پ: يعنی می خوای بگی الان ديگه برات طبيعی نيست؟

ج: نه منظورم اين بود كه فكر می كردم رايجه و همه اين كار رو می كنند و فكر می كردم زن ها و دختر ها بايد كتك بخورند!!!

پ: ببينم يعنی جایی چنين چيزی ديده بودی؟ يا از صحنه های فيلم ها و ... چنين چيزی رو ديده بودی؟

ج: خُب راستش نه چندان، نه ... نه هرگز چنين صحنه هایی رو هم تا به اون وقت نديده بودم ... اما گاهی جایی تو خيابون يا هر كجا وقتی صحنه های دعوا می ديدم يا پدر و مادری بچه اشون رو كتك می زدند بد جوری محظوظ می شدم و لذت می بردم. اما به اين شكل كه تو ميگی نه ... نه هرگز!

پ: آيا پدر و مادرت توی خونه با هم و با تو خوب بودند یا نه؟ تو خونه اتون كتك كاری و دعوا و مرافعه هم بود؟

ج: پدر و مادرم هيچ مشكلی با هم نداشتند و من هرگز نديدم با هم مشاجره و كتك كاری كنند. و من هم كه تنها فرزند بودم ... رابطه ی پدر و مادرم با من خوب بود و هنوز هم هست!

پ: پس چرا تو اين طوری از آب در اومدی؟

ج: پس بذار تا روشنت كنم! اين جامعه ی پست و بدبخت ماست كه من و امثال من رو بيمار و غير طبيعی می دونه و تا جایی امثال من به تورشون می افتيم سر و كارمون با قاضی عسگر و طناب دار و اعدام می افته! مثل (خفاش شب، بيجه، سعيد حنایی و ...)

پ: پس يعنی می خوای بگی اين شما هستيد كه طبيعی هستيد و اين جامعه است كه اشتباه می كنه؟

ج: تو ديگه چه خری هستی ها (می خندد) ... نمی گم ما طبيعی هستيم و عمل ما درسته. من ميگم در هر جامعه همه نوع آدم و سليقه ای وجود داره ... همون طور كه هم برای آدم چاق لباس هست و هم برای آدم لاغر برای افرادی مثل من هم جامعه بايد فكری بكنه. فكری غير از اعدام و زندان. در اين جامعه ی هفتاد ميليونی كی گفته همه بايد مثل هم فكر كنند و مثل هم زندگی كنند؟ ببينم چطور وقتی بحث آقا زاده ها و افراد معمولی می آد وسط اون ها بايد تو كاخ های مجلل و آنچنانی و برج عاج زندگی كنند و هر گُهی ميلشون بود بخورند و آدم های معمولی تو خونه های معمولی با هزار بدبختی؟!

اما تا بحث مسائل ج.ن.س.ی ميشه همه ی هفتاد ميليون نفر بايد مثل هم باشند؟!! در اون ور آب ساديست ها و نكروفيل ها برای خودشون كلوب های شبانه و باشگاه دارند. ه.م.ج.ن.س باز ها و دو ج.ن.س.ه ها همين طور. حيوان دوست ها و ... به همين شكل!

اما در اين مملكت حتی يك ف.اح.ش.ه خونه ی معمولی برای افراد معمولی هم وجود نداره ... اين چه آئين و قانونيه؟

پ: من كه قانع شدم! فقط به عنوان سؤال آخر بگو تا حالا برای ارضاء نياز ج.ن.س.ي.ت با چه مشكلاتی رو به رو بودی؟

ج: داغ دلمو تازه كردی ... من از 12، 13سالگی و پا گذاشتن به سن بلوغ تا 26، 27 سالگی مجبور به استفاده از خود ارضایی بودم ولی پس از محروميت های بسيار بالاخره با هر زور و زحمتی بود با مأمور قبرستان دوست بشم و تا هر زمانی مورد مناسبی پيدا كرد خبرم كنه. اين از اين؛ و اينكه در بيمارستانی با مأمور سردخونه اش آشنا و رفيق هستم و اون هم بهم كمك می كنه و چند نفر آدم محتاج پول هم می شناسم كه پايه های ثابت س.ك.س.ی من هستند و در قبال مبلغی كه بهشون ميدم هر كار بخوام باهاشون می كنم. اما اينم بگم كه حالا من از پس اين مخارج بر می آم ولی اون ساديستیه يا نكرو فيليه که توانایی سير كردن شكمش رو هم نداره بايد چه خاكی به سرش كنه؟!

پ: مرسی مرسی و بسيار سپاسگذارم كه دعوت منو پذيرفتی.

وقتی اين آدم عجيب و خشن داشت می رفت در چهره اش يك غم عميقی ديدم كه در يك لحظه به يك فرشته ی مهربون بدل شد! و با خودم می انديشيدم در چه مملكتی داريم زندگی می كنيم؟ و بر سر اين طور بيمار های صعب العلاج روانی چی می آد؟

و به حالشون حسرت خوردم ...

نكروفيليا

whispering-gloom — Sun, 03 Aug 2008 04:19:18 GMT

در این پست می خواهم راجع به یکی از بیماری های نادری بنویسم که شاید یک در میلیون به این بیماری مبتلا باشند. این بیماری خود از ارکان مرگ پرستی است که از دوران یونان باستان وجود داشته است و امروزه هم در گوشه و کنار دنیا این بیماران را می توان دید. این بیماری یک نوع "انحراف ج.ن.س.ی" است که چهره ای مرموز و هراس انگیز دارد. نمی دانم آیا تا به حال واژه ی نکروفیلیا شنیده اید یا نه؟ معنی این کلمه "جسد دوستی" است. البته برای ارضای شهوات درونی و نزدیکی کردن با یک پیکر بی جان! بیماری نادری که از یونان باستان به انسان امروزی رسیده است.

نکروفیلیا چگونه بیماری ای است؟

نکروفیلیا به معنای جسد دوستی است و معمولاً در مردان شایع است و انواع مختلفی دارد. کسی که به نزدیکی کردن با زندگان آلرژی دارد و قادر به س.ک.س کردن با موجودات مرده نمی باشد و معمولاً در مکان های تاریک و قبرستان ها به دنبال مرده ی زنان و کودکان می گردد را "نکروفبل" می گویند. در زمان قدیم گمان می رفت که عقب ماندگان ذهنی و در برخی موارد نادر مرده شویان و مأمور قبر و گورکن ها این کار را می کنند و فکر می کردند این افراد به دلیل شغلشان از لحاظ ج.ن.س.ی در محرومیت هستند. به همین خاطر به مرده تجاوز می کنند تا خود را ارضا کنند. اما پس از گذشت چند قرن متوجه شدند این بیماری در اقشار مختلف و انسان هایی که این شغل را ندارند نیز وجود دارد. نخستین بار "زیگموند فروید" روانشناس بزرگ آلمانی به کشف این بیماری پرداخت و دست به تحقیقات جالبی زد و امروزه در کتب روانشناسی و آسیب شناسی شخصیتی از تزهای این روانشناس بزرگ استفاده های بسیاری می کنند. نکروفیلیا یک بیماری نادر است که معمولاً در مردان بروز می کند و برخی از مردان ه.م.ج.ن.س باز به این بیماری گرایش بسیاری دارند که اگر مهار نشود احساساتشان فوران کرده و دست به اعمال وحشتناکی می زنند.

بیماران نکروفیلی چگونه خصوصیاتی دارد؟

این بیماران از یونان باستان تا امروز وجود داشته اند و به دو دسته تقسیم می شوند:

1- نکروفیلیایی ذهنی

2- نکروفیلیایی حقیقی

نوع اول (نکروفیلیایی ذهنی) این بیماران، بیماران سادیتسی هستند که به دلیل مشکلات ج.ن.س.ی در ذهن خود با اجساد به نزدیکی می پردازند و هرگز در واقعیت به چنین عملی دست نمی زنند. این افراد بسیار مغرور و خوددارند و معمولاً با کسی حرف نمی زنند و در مکان های خلوت زندگی می کنند.

نوع دوم (نکروفیلیایی حقیقی) به دو دسته تقسیم می شوند که دسته ی اول بذله گو و مهربان هستند و شخصیتی بسیار اجتماعی دارند و معمولاً معتمد محل و گروه دوستان می باشند به طوری که هیچ کس به ایشان کوچکترین شکی ندارد! این بیماران شوخ طبع و پر حرفند و به بچه ها علاقه ی بسیاری دارند و با زنان خوش رفتارند و اعتمادشان را جلب می کنند. این بیماران گاهی برای به دست آوردن جسد دست به نبش قبر و پیدا کردن مرده ها در سردخانه می پردازند و اگر نتوانستند به هدف خود برسند تا پای قتل هم می روند و اعمال نکروسادیستی انجام می دهند و معمولاً پس از کرده ی خود پشیمان می شوند تصمیم می گیرند دیگر به این کار ادامه ندهند ولی پس از مدتی باز روز از نو روزی از نو!

دسته ی دوم از نکروفیل های حقیقی آن دسته ای هستند که بسیار خشن و مرموزند. با کسی دوستی نمی کنند و با هیچ کس حرف نمی زنند. معمولاً در زیرزمین ها و مکان های تاریک به ویژه قبرستان ها می روند و به دیدن صحنه های اعدام و شلاق زدن و شکنجه علاقه ی بسیار زیادی دارند. این افراد معمولاً تحت عنوان Master و Slave خود شروع به نزدیکی می کنند و Slave خود را به چوب Master می بندند و به اذیت و آزار می پردازند و این کار را آنقدر انجام می دهند تا Slave بی هوش شود. اما باز هم دست بردار نیستند و او را تا پای مرگ هم می برند و پس از قتل به نزدیکی با جسد می پردازند و باز هم پا را فراتر نهاده و به تکه تکه کردن اعضای جسد می پردازند و معمولاً پ.س.ت.ا.ن ها و انگشتان جسد را جدا کرده و گاهی مانند "کانیبالیسم" های مرده خوار از گوشت تن ایشان می خورند. این بیماران پس از انجام این اعمال تا مدتی راحت و آسوده می خوابند و خوب غذا می خورند. این دسته نکروفیلها از کرده ی خود پشیمان نمی شوند و پس از هر قتل به عمل خود افتخار می کنند.

سعی می كنم در پست بعدی مصاحبه ای با یك بیمار نكروفیلیایی ترتیب دهم!

تصوير گر اضطراب و اندوه انسان

whispering-gloom — Sat, 05 Jul 2008 22:56:18 GMT

امروز چند شنبه است؟

- ولش كن ...! ولش كن

ساعت چند است؟

- همان ساعت هميشگی

تا شب چقدر مانده؟

- ولش كن ...! ولش كن

آه چه ملامتی ...! آه چه مرده روزی! بلند شد و روی تخت نشست و به نقطه ای نا معلوم در سقف خيره شد. در های فلزی كوتاه و ديوارهای سيمانی بلند و بی روزنه.

اين جا كجاست؟

- ولش كن ...! ولش كن

هنوز هم صداي سر فه هاي خون آلود و سوزانش در راهروي آسايشگاه مي پيچد. چه مرارتي!

گویی همه چيز و همه كس مرده اند و تنها اوست كه باقی مانده و روی تخت مشغول جان كندن است! جانی كه جز درد و رنج چيزی نصيبش نشد. تنها بر روی تخت فلزی در اتاق نمدار آسايشگاه دراز كشيده و مشغول كلنجار رفتن با مرگ است. مرگی كه حوصله ی بردنش به عدم و نابودی را ندارد! گویی زمان او را تبديل به تكه گوشتی روح دار نموده و حالا اين گوشت هر لحظه بيش از پيش رو به تجزيه و فساد می رود! هنوز هم صدای سرفه های جان خراشش در راهروی آسايشگاه طنين می افكند و فقط مرگ است كه صدای سرفه های زخمی اش را نمی شنود! ای كاش هر چه زودتر به سراغش بيابيد! اما افسوس كه مرگ هم حوصله ندارد ... دردا كه مرگ هم به مهمانی اش نمی آيد. ميكروب های سل امشب جشنی بس با شكوه و عظيم گرفته اند ... ضيافتی سياه و خونين ...

در اين پست می خواهم راجع به نويسنده ای برايتان بنويسم كه قلب ادبيات و هنر ديپرسيو به او مديون است! نويسنده ای لاغر اندام و نحيف و نزار كه حتی مرگ هم از بردنش كسر شأنش می شود ... نويسنده ای كه يگانه ترسيم كننده ی افسردگی و ملامت خالص است. بله (فرانتس كافكا) يگانه به تصوير كشاننده ی انزوای انسان معاصر و بی همتا ترين پيام آور اضطراب و دلهره و پريشان احواليست. اين نويسنده ی لاغر اندام و رنگ پريده و نزار فرانتس كافكا ی يهودی الاصل و اهل كشور چك است. او از اوايل كودكی زندگی پر اضطراب و دلهره اش را آغاز كرد و از همان زمان بود كه تنها خدا و بی رحم ترين حكمران زندگی اش يعنی پدرش را در ذهنش تبديل به بتی تنومند و مانع سختی كرد و خود را مجبور ساخت تا هميشه در برابر اين بت سر تعظيم فرود آورد و هر چند بر خلاف ميل باطنی خود بايد از او اطاعت می كرد. او در دفتر خاطرات خود شبی سرد و يخبندان را ياد آور می شود كه: "شب هنگام از فرط تشنگی از خواب بر خاستم و از پدرم طلب آب كردم. پدرم دستم را گرفت و به پشت بام خانه برد و در آنجا رهايم كرد و به اتاق برگشت و من تا صبح در آن هوای يخ زده و تاريك، تنها ماندم!"

فرانتس از همان دوران كودكی كينه ی پدر را در دل می پروراند ولی به گفته ی خودش ضعيت تر از آنی بود كه بخواهد حتی رو در روی پدر با او به صحبت بپردازد. اما فرانتس مادر خود را به شدت دوست می داشت و به او عشق می ورزيد و تنها موجود مهربانی كه در زندگی سختش وجود داشت همين مادر بود كه در شب های سرد و تاريك از ترس و اضطراب به او پناه می برد ...

رمان های فرانتس كافكا همانند زندگی خودش در فضای وهمناك و سردی به سير می كردند و قهرمانانش انسانهای ناچيز و نزاری بودند كه زندگيشان بهتر از خود او نبود. فضایی كه كافكا به تصوير می كشد فضای وهم آلود، سرد و دلهره آور است. برای مثال، اگر بخواهيم به يكی از تيره ترين و افسرده ترين رمان هايش اشاره كنيم بايد رمان "مسخ" را بر گزينيم. مسخ در واقع زندگی خود كافكا است و شخصيت اصلی اين رمان "گره گوار سامسا" تا حد زيادی شبيه به خود اوست. نخستين برگ رمان از يك روز صبح شروع می شود. اما صبحی سياه و شوم كه همه چيز ناگهان به سرازيری و قهقراء می رود و همه چيز را با خود به نابودی و بدبختی می كشاند. رمان با اين جمله ی سياه و گروتسك آغاز می شود: "يك روز صبح همينكه گره گوار سامسا از خوابی آشفته بيدار شد ديد كه در رختخواب خود به حشره ی تمام عيار عجيبی تبديل شده است."

و با اين جمله ی تكان دهنده كه با طنزی سياه و تلخ به تصوير كشيده می شود فصلی سرد و وهمناك بر او آغاز می گردد. او كه بر روی تخت خود دراز كشيده خود را حشره ی عجيب و تنومندي می يابد و هر چه می كوشد تا خود را از اين وضعيت هولناك رها سازد هيچ كاری نمی تواند از پيش ببرد. زمان هم چون پتكی بر سر او می كوبد و با تمام اين آشفتگی ها هنوز به فكر ساعت و دقيقه و ثانيه ی حركت ترن و رسيدن بر سر كار خود در كارخانه است. و بيشتر از آن نگران نرسيدن بر سر پست خويش و جريمه دادن يا اخراج از كارخانه است. و پشت در هم آماج حملات صداهای مختلف و تهديدات بقيه ی اعضای خانواده است چرا كه گره گوار تنها نان آور خانه است. و صبح تا شب جان كنده و زحمت می كشد تا بتواند بدهی هایی را كه خانواده اش بالا آورده اند را بپردازد. اين تمام ماجرا نيست. داستان با اين وضع نا به هنجار پيش رفته تا زمانی كه گره گوار را به موجودی منزوی و گوشه نشين و آلوده تبديل می كند. موجودی كه شبيه به "سوسك" است اما خود نويسنده به جای اينكه از واژه ی سوسك استفاده كند كلمه ی "حشره" را به كار برده است و سيمای مهيب و چندشناكی به او می دهد. موجودی با پشت گنبدی و پاهای بند بندی است. كه هر گاه به پشت به زمين می افتد تلاش می كند و دست و پا می زند تا خود را برگرداند. بالاخره وضع گره گوار و همچنين خانواده ی او روز به روز وخيم تر و نابسامان تر می شود و اين تا بدان جایی است كه گره گوار در انبار متروك و تاريك طبقه ی بالای خانه محبوس می گردد و غذايش كاغذ روزنامه و كره ی نمك زده و چنين آت و آشغال هایی ناچيز است. گویی خود او هم به زباله ای بدل شده منتها با اين تفاوت كه هنوز جاندار است. او كه ديگر قادر به سخن گفتن و حتی انديشه كردن هم نيست با پشتی خميده و آهسته آهسته راه می رود و در يكی از روزهایی كه كُلفَت خانه از او غافل است از انباری خارج شده و به طبقه ی زير می رود تا به صدای دل انگيز ويولن "گرته" خواهرش گوش فرا دهد. اما اين وقتی است كه گرته دارد برای 3 مرد مسافر كه ميهمانان يكی از اتاق های بالا هستند نوازندگی می كند و در همين لحظه توجه ميهمانان به او جلب می شود و همگی يكه مي خورند و از اين موجود آلوده و چندش آور به ستوه می آيند و مكان را ترك می كنند. پدر از اين وضع كه بيشتر از همه خشم سر تا پای وجودش را فرا گرفته است بر می خيزد و سيبی را به طرف گره گوار پرت می كند و اين سيب به پشت گره گوار مي چسبد و تا به آخر اين سيب همانجا باقی مانده و بر پشت گره گوار كپك می زند. گرته كه از اين اوضاع بسيار تحت تأثير قرار می گيرد گره گوار را به انبار باز می گرداند و او را با انزوای خود تنها می گذارد. با تمامی اين حوادث تأسف بار و فاجعه انگيز يك روز كه كلفت خانه بر حسب اتفاق به انباری كه گره گوار در آنجا سكنی گزيده می رود و متوجه می شود گره گوار در يك گوشه ی انبار خشك و بی جان افتاده است و با جارو او را به خاك انداز می اندازد و در آخر نثار خاكروبه می كند ...

اما چيزی كه از همه تأسف انگيز تر و اندوه بار تر و اشك آور ترين است اين است كه هيچ كدام به مرگ گره گوار، گره گواری كه زمانی تنها بازوی خانواده بود عكس العملی نشان نمی دهد و هر كس به كار خود می پردازد و پدر خود را برای تفريح و استراحت آماده می كند و به اين می انديشد كه تعطيلات را چگونه به سر ببرد كه بيشتر به او و خانواده اش خوش بگذرد ...

كافكا نويسنده ی بدبختی رنج انسان معاصر است. او كه خود در زندگی شخصی اش دچار ماليخوليا و نوستالژی بی پايانی است از هر حيث شباهت نزديكی به قهرمانان و يا بهتر است بگويم ضد قهرمانان خود دارد. البته من بر خلاف آنچه كه امروزه در فن نقادی و تحليل گری رايج است و تجزيه تحليل را بر پايه و اساس فرم می داند و نه محتوا. قصد اين را ندارم كه فقط به محتوا بپردازم و اگر اين چند سطر فقط به محتوای اثر مربوط شد فقط به صرف اين بود كه آن را با زندگی خود نويسنده مقايسه كنم ...

و حالا چند سطری هم به زيبايي شناسی و فرم اين رمان می پردازم و سپس گريزی به نشأت گرفتن ادبيات، شعر و موسيقی امروز از قلم كافكا ...

در اين رمان با نثر خاصی روبرو هستيم. يك نثر ساده و در عين حال تكان دهنده؛ قلم كافكا بسيار نكته بين و موشكاف است به طوری كه با چنين نثر ساده و روشنی و به دور از زينتهای پيچيده ی ادبي برايمان چنان تصوير ذهني روشن مي شود كه نا خود آگاه آن را باور مي كنيم و هرگز اين نوع نوشتار را مثل ژانر علمی – تخيلی و ديگر ژانرهایی از اين قبيل به حساب نمی آوريم. قلم كافكا قلمی ساده، هولناك و در عين حال باور پذير است. مثلاً همه می دانيم كه امكان ندارد انسان در واقعيت خويش ناگهان پس از خواب شبانه به حشره ی عظيم الجثه ای تبديل شود. ولی وقتی رمان را از آغاز شروع به خواندن می كنيم اصلاً به اين نمی انديشيم كه دروغ است و با اين تخيلی است. چرا كه اين خود گره گوار است كه خود را حشره می بيند و فكر می كند مبدل به حشره ی عظيم الجثه شده نه اطرافيان او. آنها فقط گره گوار را با پشت خميده و سری رو به پايين می بينند و اين در حالی است كه او را كاملاً در شمايل يك انسان می بينند و اين از خاصيت ها و ويژگی های قلم كافكا است كه هر چيزی رابا سادگی بی آلايش خود به تصوير می كشد و ما هر آنچه را او دوست بدارد را ميبينيم و باور می كنيم و نه تنها آن را باور می كنيم، چنان متأثر می شويم كه گویی اين خود ما هستيم كه در چنين وضعيت نا هنجاری گير افتاده ايم.

از موارد ديگر كه بايد به قلم كافكا اشاره شود دلهره و ماليخوليایی است كه حاكم بر فضاي رمان است و هميشه سايه ی شومی بر سر شخصيت ها سايه افكنده است. در واقع اين امر ناشی از "پارانويا" يا همان بدبينی درونی آنهاست كه از پشت شيشه های عينكی تيره و سياه به بيرون نظر می افكند.

اين بدبينی در ابتدای هر كدام از رمان ها و ديگر آثار كافكا شروع شده و تا بدان جایی پيش می رود كه تبديل به جنونی هولناك و غير قابل كنترل می شود و باز هم در يك نقطه توقف نمی كند و شخصيت ها دچار يك هذيان گویی مضحك و رعشه آوری مي شوند كه تا ژرفای وجود مخاطب خواهد رفت و تا مغز استخوان روان را تخريب و متوهم می سازد.

از ديگر موارد مهم در آثار كافكا مسأله ی "جنسی" شخصيت هاست. ميلی شديداً‌ درگير و سركوب شده كه درون هر كدام از شخصيت ها رخنه كرده و آنان را به قعر نابودی و به جنون می كشاند. در رمان های كافكا هميشه اين گره كور و مشكل وجود دارد و به هيچ وجه پاسخی آنرا نيست. همه در تنهايي و انزوای خود دست و پا می زنند و آتش شهوت هر لحظه بيشتر آنها را تخريب كرده و می سوزاند ...

بد نيست بدانيم كافكا هرگز ازدواج نكرد و هميشه سر اين مسأله با خود درگير بود. مثلاً اگر به نامه هایی كه فرانتس برای معشوقه اش "فيليسه" می نوشت رجوع كنيد متوجه خواهيد شد كه او به شدت از ناتوانی جنسی رنج می برده و به شدت ميل به سركوب خود و اميال شهوانی خود و تخريب ابعاد روانی ناشی از مسائل جنسی خود داشته است و به همين مسأله سركوب را در رمان هايش به خصوص در رمان شاهكارش "محاكمه" به وضوح مشاهده می كنيم. در فصلی از رمان "ژوزف ك" سعی دارد با دختری كه نزديكی دادگاه است و گمان می رود مستخدمه ی دادگاه است معاشقه كند و هنگامی كه به دختر نزديك می شود و مشغول معاشقه با اوست مردی تنومند سر می رسد و دختر را بر روی دوش خود گذارده و با خود می برد و دختر هيچ اعتراض خاصی نمی كند!!! و امثال اينگونه تمهيدات و تصاوير تخريب كننده در آثار كافكا به خوبی ديده می شود ...

باز هم اگر بخواهيم به مسأله ی ديگری اشاره كنيم كه از اركان آثار كافكا است به مسأله ی طنزی كه در اين آثار نهفته است و در واقع شگرد اصلی كارهای كافكا است اشاره كنيم. البته صحيح تر اين است كه بگويم "گروتسك" و نه طنز. چرا كه گروتسك نوع خاص‍ی از طنز است ولی طنز به خودی خود يك صنعت ادبی عمومی و با شاخه های بسيار و خيلی كلی است. خُب لازم می دانم مختصری راجع به واژه ی گروتسك توضيحاتی بدهم:

"گروتسك" يك كلمه ی ايتاليایی است كه از نقاشی هایی كه در غار انسان اوليه كشف شده حكايت می كند. و از هنر كاريكاتور وارد صنايع ادبی شده است و جدای معنای تاريخی و لغوی آن يك تصوير روان پريش و توأم شدن دو جريان فكری متضاد و يا به زبان ساده تر آشتی دادن دو حس غير همخوان با يكديگر است. مثل خنده و گريه، ترس و خنده، تهوع و خنده، چندش و ترس و خنده و ... است. البته نبايد گرايش به يك حس زيادتر از بقيه ی حس های ديگر باشد و اين مثل دو كفه ی ترازوست كه بايد هر دو كفه ی آن با هم برابر باشند. مثلاً در گروتسكی كه دو حس خنده و ترس با هم توأم می شوند بايد به يك ميزان هر دو حس در مخاطب نيز بر انگيخته گردد و نه اين كه مخاطب به يكی از حس ها بيشتر تمايل داشته باشد. در واقعيت امر گروتسك نوعی بلا تكليفی است ميان دو حس متضاد.

حال راحت تر می توانيم به وجود اين مسأله در آثار كافكا اشاره كنيم. بياييد با هم به جمله ی آغازين رمان مسخ بيانديشيم!

"يك روز صبح همين كه گره گوار سامسا از يك خواب آشفته بيدار شد ديد كه در رختخواب خود به حشره ی تمام عياری بدل گشته است."

فرض كنيد خودتان در اين وضعيت گرفتار آمده ايد و نمی توانيد خود را به سمت چپ و راست بغلتانيد!!! خُب حالا چه حسی داريد؟ پاسخ حسی–فكری شما نسبت به اين وضعيت چيست؟

مطمئناً‌ تاكنون با تصوير سوسك يا لاك پشتی كه به پشت افتاده و دست و پا زنان می كوشد كه خود را بر گرداند روبرو شده ايد. مسلماً جدای اينكه دلتان برای جانور بيچاره می سوزد، از اين وضعيت او خنده تان هم می گيرد در عين حال اين تصوير برايتان چندشناك هم هست! اما هرگز هيچ كدام از حس ها بر يكديگری برتری ندارند و به همان ميزان كه از اين تصوير خنده مان ميگيرد نيز حس چندش و ترحم ما هم بر انگيخته می شود. حال اگر به آثار كافكا با دقت بيشتری نظر بيافكنيد خواهيد ديد كه در سرتاسر آثار او پر است از اين تصاوير روانپريش و خُب اكنون فرانتس كافكا را بهتر می شناسم يا لا اقل اگر در ميان شما بازديدكنندگان كسانی هستند كه تا به حال با اين نويسنده آشناييت نداشته اند اكنون تا حدودی بر اين نويسنده و آثارش آشنایی پيدا كردند.

اينك وقت آن است كه طبق قولی كه دادم بپردازم كه سهم كافكا در موسيقی Depressive Black Metal و تم ليريك های اين موسيقی چيست؟!

سهم كافكا در هنر های ديپرسيو چيست؟

اگر به تم ليريك هار بيشتر گروه های Depressive Black Metal بنگريم در ميابيم كه هر آنچه را كه به واقع ايجاد افسردگی و روانپريشی می كند در آثار اين نويسنده وجود دارد. از قبيل:

سركوب اميال جنسی، خود تخريبی، انزوا، خودكشی، دلهره، اندوه مفرط و ...

دقيقاً تمام عناصر و عواملی كه يك گروه ديپرسيو در اشعار خود بدان ها نيازمند است را كافكا به ما هديه داده است.

براي مثال اگر به ليريك های گروه Silencer نگاه كنيم متوجه سهم كافكا در روند افسردگی و جنون و خود تخريبی در اين نوع موسيقی خواهيم شد. با خواندن اين ليريك و تجزيه و تحليل آن به رد پای كافكا در اين ليريك خواهيم پرداخت:

I Shall Lead, You Shall Follow

من رهبری خواهم كرد، تو پيروی خواهی كرد

Panzer readers

خوانندگان مسلح

Through bloody storms

از ميان طوفان خونين

Acid spiders

عنكبوت های زهر آگين

In uniforms

بر روی يونيفرم ها

Golden gleams

اشعه های طلایی

Those are sunken streams

جويبار های فرو رفته

Buried in the coil

مدفون در پيچ و خم ها

Of Infinitive di-visions

زايش بی انتها

I doomed the carries of wombs

من حاملان زهدان ها (رحم ها) را محكوم می كنم

Opened are your shallow toms

گورهای كم عمقتان باز هستند

The consumption of six million stars

تخمين شش ميليون ستاره

Cyclonic winds in septic wars

گردبادهای تند در جنگل های موحش

Shed are the blood of jewmans

ساختمان ها از خون مردان يهود بنا شدند

Slay the lion of Judas

شير يهودا را بكشيد

Revive the night of crystals

شب های مهتابی را دوباره زنده كن

Convert my ashes

خاكسترم را مبدل كن

Rebuild me in the spiral worlds

دوباره مرا در جهان ديگری بازسازی كن

Of now here

از هيچ كجا

My only solution

راه حل من است

Is the cosmic conclusion

برداشتی جهانی است

Bow for me

برا من تعظيم كن

Dries blintzlen kapitan

Nein – nicht – notch einmal

خُب ... اكنون با خواندن اين شعر پی به برخی نكاتی كه راجع به آثار كافكا خواهيم برد اين شعر در يك فضای وهم آلود و كاملاً ماليخويایی است و از همان عنوان شعر استبداد و سلطه ی ظلم بر انسان می بينيم (من رهبری خواهم كرد، تو پيروی خواهي كرد). و ميتوان به مسأله ی سلطه ی پدر بر كافكا اشاره كرد و يا پا را از اين هم فراتر نهاده از بُعدی فلسفی به قضيه می نگريم. احمال قدرت تقدير و سرنوشت و جبر حاكم بر انسان است كه با تهديد و استبداد با انسان برخورد خواهد نمود و دستوری محكم و قاطع را صدر می كند! و اگر به وسط شعر كمی دقت كنيم ميبينيم به دنيا آمدن انسان و زاد و ولد را به نوعی محكوم می كند و تا حد زيادی به مسأله ی ضد قهرمان بودن شخصيت های كافكا اشاره می كند. و در واقع تصوير گر انسان سرگردان در عصر پست مدرن است. در اين شعر خود تخريبی را به وضوح در می يابيم و كاملاً مشهود است كه اين شعر ذهنيت انسانی روانپريش و سركوب شده است.

مصاحبه ای با یک دختر نارسیست

whispering-gloom — Mon, 31 Mar 2008 15:36:18 GMT

در اين پست با يكی از دوستان به نام "كرشمه" مصاحبه ای بس زيبا و جالب انجام دادم و متن آن را در وبلاگ قرار دادم تا آن را بخوانيد و ببينيد در نزديكی ما چه انسان هایی و با چه طرز تفكراتی زندگی می كنند!

پرسش گر: درود بر كرشمه خانم عزيز! اميدوارم حالت خوب باشه و بسيار خوشحالم كه افتخار دادی و پذيرای اين مصاحبه شدی. خُب همونطور كه در عنوان نوشتم شما به "نارسيسم" مبتلا هستيد و عاشق خودتون هستيد. ممكنه برای ما توضيح بدی؟ هر طور دوست داری و از هر كجا كه دلت می خواد شروع كن ...

كرشمه: من هم سلام دارم خدمت تمامی دوستان و بازديدكنندگان اين وبلاگ ... من نامم كرشمه دليريان هست. بيست و نه سال سن دارم. در بندر انزلی به دنيا اومدم و تحصيلاتم رو در دانشگاه هنر تهران در زمينه ی عكاسی تا مقطع كارشناسی ارشد ادامه دادم و برنده ی شش جايزه ی بين المللی فستيوال های مختلف عكاسی شدم و سه مرتبه از سال هشتاد و سه تا هشتاد و پنج در تهران نمايشگاه عكس گذاشتم. اين از بيوگرافی من و حالا در ارتباط با بحث اصلی بايد بگم كه نارسيسم يك نوع اختلال آسيبی – روانی هست كه يك شكلی از انحرافات جنسی هستش كه ريشه ی بسيار قديمی و عجيبی داره. بايد پيش از هر چيز در مورد واژه ی "نارسيس" توضيح بدم كه نارسيس يك دختر يونانی بوده كه در كوه و دشت زندگی می كرد و تا زمان بلوغ چهره ی خودش رو نديده بود. در يكی از روزها كه مشغول گردش بوده چشمش به يك بركه می افته. همين كه ميره از اونجا آب بخوره ناگهان چشمش به انعكاس چهره ی خودش در آب می افته! و در دم عاشق خودش ميشه و هر چقدر سعی می كنه لب های خودش رو تو آب ببوسه موفق نميشه. و هی چهره اش در آب موج موجی ميشه و اين باعث سر خوردگی و افسردگيش ميشه! به طوری كه پس از چند روز بی خوابی و گرسنگی تمام رگ و پی خودش رو به وسيله ی سنگ تيزی می بره و به محض بر خورد اولين قطره ی خونش به زمين در همون نقطه گُل نرگس رشد می كنه!

پرسش گر: (كرشمه چند لحظه سكوت می كنه و قطره اشكی روی گونه اش می چكد.)

خُب اين يك تراژدی مطلق و كامله كرشمه جان. حالا می خوام بپرسم شما از چه زمانی متوجه شدی كه چنين چيزی درونت وجود داره؟

كرشمه: دقيقاً از زمان اولين پريودم. يادمه كه مادرم بهم گفت تو ديگه خانمی شدی برا خودت. منو برد بازار برام لباس های بزرگونه و لوازم آرايش خريد. بهم گفت يازده سالته و ديشب به سن بلوغ رسيدی. به اين ميگن عادت ماهانه يا پريود. هر ماه اين اتفاق برات می افته. بهم گفت چند سال ديگه هم يك دوست پسر خوب و خوش تيپ می آد كنارتو با هم خوش می گذرونيد.

گفت: حالا برو آرايش كن بيا ببينمت! منم كه قند تو دلم آب می كردم رفتم و لباس هامو پوشيدم. يك سوتين صورتی (اولين بارم بود سوتين تنم می كردم) و شورت قرمز و تاپ سفيد و دامن مشكی. خلاصه بماند توی آرايش كردن چه اغراق عجيب و مسخره ای كردم. وقتی رفتم پيش مامانم كلی قربون صدقم رفت و ماچم كرد. حتی زد زير گريه، ياد گذشته ی خودش افتاد. اما آخ آخ آخ از اون لحظه هایی كه خودم رو به اون وضعيت توی آينه ديدم. در دم همه چيز تغيير كرد و فهميدم كه چه بلایی سرم اومده. شديدا ً‌درگير خودم شدم و اشك از چشمم سرازير شد و حالم دگر گون شد ...

پرسش گر: عجب حكايتيه اين نارسيسم! خُب ادامه بده لطفاً. اشكاتم پاك كن كرشمه جان.

كرشمه: خلاصه از همون شب بود كه معتاد آينه شدم و مرتباً روزی چند مرتبه لباس هام رو عوض می كردم و به حمام می رفتم ...

پرسش گر: خانوادت شاكی نمی شدند؟

كرشمه: ای كاش همون اول كاری جلومو می گرفتند. نه، مادرم ذوق می كرد و پدرم به من می گفت عروس خانوم. ولی وقتی مادر و پدرم نگران شدند كه كرشمه ای كه كلاس پنجم دبستان معدلش بيست بود، حالا كه اول راهنمایی رفته معدل ثلث اولش شده "هشت"! و آخر سر هم رفوزه شد! اين برای خودم و خانوادم كه من تنها فرزندشون بودم مايه ی شرم و آبروريزی بود. معلم ها و مسئولين مدرسه پروندم رو دادند به مادرم و از تيز هوشان به مدرسه ی دولتی سطح پائينی رفتم. و بدتر از همه چيز آن سال هم در كلاس اول راهنمایی در جا زدم. و دو سال تمام ترك تحصيل كردم! مادرم شبانه روز گريه می كرد. از همه، دوست و فاميل و در و همسايه بريده بوديم. پدرم ماه به ماه به كارخونش سر نمی زد و كسی هم به منزلمون نمی اومد. ديگه از مسافرت های خارج و جايزه و ... خبری نبود. جوّ خانه جهنمی عذاب آور شده بود. من روز تا شب كنار آينه بودم و آرايش می كردم و برای خودم آواز می خواندم. ابتدا مادرم گمان كرد عاشق شدم و يك روز نشست مفصل باهام صحبت كرد. بهم گفت: "كرشمه دخترم اگه عاشق شدی يا پسری رو دوست داری به من بگو. هر كجا باشه برات می آرمش مامان."

اما هی هی هی ... كه موضوع پيچيده تر از اين حرف ها بود. و وقتی مادرم رفتار مشكوكی مثل نامه و ... از من نديد، پی برد كه نه پسری در كاره و نه عشق و عاشقی!

پرسش گر: چه وحشتناك! خُب چرا ماجرا رو به مامانت نگفتی؟

كرشمه: آخه فرصت نداد كه بگم ...

پرسش گر: فرصت نداد؟ يعنی چی؟

كرشمه: فردای روزی كه باهام صحبت كرد مُرد ...

پرسش گر: (به اينجا كه رسيديم كرشمه به شدت زد زير گريه) ... كرشمه جان می خوای ادامه ندی؟ (كمی سكوت می كند سپس ...)

كرشمه: من خودمو مسؤل مرگ مادرم می دونم. و اين بزرگ ترين گناه منه.

پرسش گر: خُب نظرم غير از اينه كرشمه جان. خُب شما شرايط خاصی داشتی و اين تقصير هيچ كس نيست. اما برام مهمه كه بدونم تا به حال پسری رو دوست داشتی يا پسری تو رو دوست داشته؟

كرشمه: من هرگز كسی رو چه پسر چه دختر دوست نداشتم. ولی دو سال پيش پسر هم كلاسيم عاشقم شد و شش ماه با هم بوديم. اما اين يك ارتباط زجر آور بود. رامبد پسر خوب و دوست داشتنی ای بود و حسابی به من می رسيد. اما من نتونستم ادامه بدم و سه هفته پيش خبر رسيد خودشو حلق آويز كرده!!!

پرسش گر: آخِی ... بيچاره ... كرشمه جان چطور شد كه درستو ادامه دادی و به چه شكل خودتو ارضا می كردی؟

كرشمه: پدرم با خاله ام ازدواج كرد و اين مادر جديد بيشتر از مادر اصليم به من می رسيد و از من خواست به مدرسه برم و با ارتباطی كه داشت در همون مدرسه ی تيزهوشان ثبت نامم كرد. و راجع به ارضا شدنم بايد بگم اوايل اذيت بودم و سر در گم ... اما در يكی از اين ايام توی اتاق خواب به آينه يك آلت مصنوعی چسبونده بودم و به وسيله ی اون بكارتم رو انداختم! اولش ترس بسيار عجيبی سر تا پای وجودم رو فرا گرفته بود و چند ساعتی به شدت گريه كردم ...

پرسش گر: و بعد؟

كرشمه: بعدی نداره، عادت كردم ... و تا به حال به وسيله ی ابزار آلات مدرنی كه از سفر به آلمان، لهستان و مجارستان خريدم خودمو ارضا می كنم ...

پرسش گر: راضی هستی از اين وضعيتت؟

كرشمه: خُب نسبتاً ... نه آنچنان ... من آرزو داشتم بتونم از درون كالبدم بيام بيرون و خودمو بغل كنم. لب های زيبام رو ببوسم ... سينه های لغزانم رو به كامم بمكم و در كنار كرشمه ی زيبا زندگی خوب و آرومی داشته باشم ...

پرسش گر: در آخر ازت سپاسگزارم به خاطر اين همه احساسات ظريفت. اميدوارم كه موفق باشی ...

از شما دوستان عزيزم هم به خاطر خواندن مطالب اين وبلاگ بسيار سپاسگذارم.

موسيقي Death Metal، موسيقي ساديسم و خشم

whispering-gloom — Thu, 13 Dec 2007 14:37:18 GMT

مقدمه:

موسيقي Death Metal يكي از قوي ترين و در عين حال تكنيكي ترين شاخه هاي ژانر متال مي باشد كه از نيمه ي اول دهه ي هشتاد توسط بزرگ متال و پدر خوانده ي Death Metal "چاك شالداينر" پايه گذاري شد. و اين استايل فوق العاده و بي همتا كه از دل "Thrash Metal" دهه ي هفتاد بر خواسته بود در زماني كمتر از نيم دهه به قوي ترين و همچنين بي نظير ترين استايل موسيقي متال تبديل شد. اين استايل غني و سرشار از خشونت و انرژي، گروه هاي بسيار قوي و با ارزشي را به جامعه ي پر مخاطب متال تقديم كرد و طولي نكشيد كه تا اواخر دهه ي نود بند هاي بسيار زيادي به اين استايل گرايش پيدا كردند. چنانچه امروزه كافي است به اينترنت برويد و Death Metal را جستجو كنيد تا در فاصله ي يك اينتر زدن فهرستي از اطلاعات راجع به آن بر روي صفحه ي مانيتور مقابلتان ظاهر گردد. البته در زمينه ي هر استايل ديگري هم كه جستجو كنيد با حجم گسترده اي از اطلاعات به عرضه خواهد گذاشت.

اگر بخواهيم به گروه هاي شاخص اين استايل اشاره نمود، گروه هاي زير بهترين گزينه ها هستند:

Death, Cannibal Corpse, Deicide, Carcass, Obituary, Morbid Angel, Kataklysm, Six Feet Under, Dismember

البته بند هاي ديگري هم در اين استايل سهم خويش را ايفا مي كنند ولي در اين وبلاگ به همين چند گروه اصلي و پايه اي Death Metal بسنده مي كنيم.

ويژگي هاي تكنيكي : Death Metal

Death Metal استايلي است كه بر پايه ي ريتم استوار است. استايلي بسيار ريتميك است كه ريتم هاي شبيه به استايل "Thrash Metal" دارد. با اين تفاوت كه ريتم ها چند برابر سريع تر و با حالتي يك نواخت تر هستند و ريزه كاري هاي استايل هايي همچون "Thrash"، "Speed" و "Power" را ندارند. شيوه ي مضراب زني در Death Metal با الهام گرفتن از قطعه ي "زنبور عسل" اثر موسيقيدان روسي قرون گذشته "ريمسكي كرساكوف" است كه حالتي پر انرژي و هيجان دارد و گويي دسته اي زنبور در حال حمله مي باشند. ميتوان آن را به صداي پر زدن زنبور تشبيه كرد.

ملودي در استايل Death Metal تقريباً از لحاظ تكنيك به "Thrash" و "Power" نزديك است و ريف هاي سريع و كروماتيك در آن زياد به چشم مي خورد و تكنيك هايي از قبيل تپينگ، اسلاش، سوييپيگينگ و ديگر تكنيك هاي پدال نوازي به وفور در موسيقي Death Metal ديده مي شود. اما همه ي شاخه هاي Death Metal به ملودي چندان اهميتي كه نمي دهند كه به ريتم مي دهند. براي مثال به بند بسيار قوي "Deicide" مي توان اشاره كرد كه به دليل "Brutal" بودنش چندان به ملودي اهميت نمي دهد. فقط گيتار سولو مشغول نواختن ريف هاي كروماتيك رعد آسا و كم تكنيك است. ولي در استايل هاي Melodic Death Metal و Gore Death Metal از گيتار سولو و ملودي بهره ي بسيار زيادي گرفته مي شود.

Hypocrisy, Amon Amarth, Arch Enemy, Dark Tranquaility, Godgory

گروه هايي هستند كه دث متال ملوديك و بسيار پرتكنيكي دارند كه هر كدام نزديك به يك دهه است كه فعاليت دارند.

دِرام در ژانر Death Metal بسيار مهم است و نقش اساسي دارد. ريتم هاي درامز در موسيقي متال پر قدرت و همچون صداي مسلسل در ميدان جنگ است! ريتم هاي تركيبي پيچيده و استفاده از پدال در اين استايل مرسوم است.

وكال يا صداي خواننده در موسيقي متال بسيار خشك و خشن مي باشد. خواننده ي Death Metal مثل وكال Black Metal جيغ نمي كشد و صدايش داراي زير و بمي نيست و وسعت صوتي بالايي ندارد و كاملاً يكنواخت است. صداي وكال Death Metal از سينه بيرون مي آيد و به ندرت پيش مي آيد كه از مابين گلو و سينه استفاده گردد. البته به استثناي بنيان گذار اين استايل "چاك شالداينر" فقيد كه وسعت صدايي فوق العاده بالا و عجيبي داشت. به طوري كه در 9 گام تمام چنان فرياد هايي مي كشيد كه قلب انسان از جا كنده مي شد! لازم به ذكر است كه برخي افراد بي تجربه كه تفاوت ميان "فرياد" و "جيغ" را نميدانند مي گويند "چاك شالداينر" از جيغ يا وكال Black Metal استفاده مي كرده! در صورتي كه نمي دانند آنچه كه او براي وكال استفاده مي كرده فريادي با وسعت صوتي بسيار بالا بوده! و اينكه صدايي كه مد نظر "چاك شالداينر" بوده صدايي نزديك به صداي خوانندگان "Power" و "Heavy" همچون Iron Maiden، Judas Priest، Iced Earth، W.A.S.P و ... با رنگ آميزي خشن تري بوده و هرگز نمي توان آن را جيغ ناميد.

بررسي موسيقي Death Metal از لحاظ عقيده و تم اشعار

موسيقي Death Metal به لحاظ عقيده يك موسيقي معترض و شديداً بيمار مي باشد. و تم اشعار اين نوع موسيقي بر پايه و اساس پوچي (نيهيليسم) و اشعار ضد جنگ است. پس از گذشت كمتر از پنج سال از اينگونه متال، بند هاي بي شماري به اين استايل روي آوردند و زير شاخه هاي متعدد و تركيبي فراواني را پديد آوردند كه در هركدام از اين شاخه ها و گونه ها اعتقادات و تم هاي مختلف و خاص خود را پايه ريزي كردند. براي مثال در زير شاخه اي بسيار غني و قوي از اين استايل "Brutal Death Metal" چون تم اشعار بر پايه ي خشونت و ضد مذهب است مي توان براي مثال از گروه "Deicide" " نام برد كه تم شعري و محتواي ليريك هايش ضد مسيح و نابودي كليسا مي باشد. و شاخه ي "Gore Death Metal" هم گرايش هاي غني موسيقي Death Metal است كه تم آن قتل و ساديسم است.

"Cannibal Corpse" بهترين بند اين زير شاخه است كه بسيار خشن و ساديستيك مي باشد. آلبوم سال 1991 اين گروه از سوي دولت آمريكا ممنوع اعلام شد و در آن سال عده ي كثيري از معلمين مدرسه هاي سراسر آمريكا و روانشناسان و پدر و مادر ها بر عليه اين گروه شكايت كرده و اظهار داشتند كه اين گروه خشن و ويرانگر براي كودكان و جوانان ما بد آموزي دارد. چرا كه در اشعارش همه را به قتل و خشونت و كشتار جمعي ترغيب و تشويق مي كند.

خواننده و شاعر اين گروه در همان سال پس از تحريم و تبليغات منفي عليه بند در يك مصاحبه ي تلويزيوني در مقابل دوربين رسانه ها و خبرنگاران با چهره اي خونسرد و لبخندي تمسخر آميز گفت:

((من رسماً از مردم فلوريدا و سراسر آمريكا به خاطر اين همه واكنش و تبليغات منفي تشكر مي كنم. و بسيار خرسندم از اينكه موسيقي ما چنين جنجالي به پا كرده! اما بايد با عرض پوزش بگويم كه گروه فعاليت هاي خود را نه تغيير مي دهد و نه پروژه را زمين مي گذارد!))

البته در طي دوران فعاليت موسيقي Death Metal و به وجود آمدن گونه هاي مختلف آن شاهد رشد و بر سر كار آمدن گروه هاي زيادي در اين زير شاخه بوديم ولي همچنان بايد اظهار داشت دست بند هاي قديمي و با تجربه ي Death Metal در دهه ي نود همه لب مطلب و حرف هاي اصلي را زدند و آنچه كه بايد به اين شيوه گفته مي شد گفته شد. اما اين بدين معني نيست كه دوران Death Metal به سر آمده يا ديگر گروه دث متالي همچون بند هاي قديمي اين زير شاخه ها به وجود نمي آيد. بلكه منظور از اين حرف اين است كه ممكن است هر پديده اي در يك زمان به طور فوق العاده مطلوبي بازده داشته باشد و ممكن است در يك زمان ديگر به تاريخ بپيوندد. در انتهاي اين بحث چند استايل ديگر از موسيقي Death Metal را به همراه گروه هاي نمونه ي آن نام برده و اين بحث را خاتمه مي دهيم:

Death Metal: Death, Obituary, Kataklysm, Massacre

Brutal Death: Homo Iratus, Krisium, Necrophagist

Melodic Death: Amon Amarth, Chastisement, Hypocrisy

Melodic Death Gothenburg: Arch Enemy, Dark Tranquility

Brutal Death Gore: Blood Vormit

Death Grind: Brujeria, Brutal Truth, Cryptopsy

Death Thrash: Cancer, Divine Empire, Vader, Entombed

Death Gore: Cannibal Corpse

Grindcore Death: Napalm Death, Eths

Groovy Death: Kaizen

چرا اغلب مخاطبان Black Metal و Doom Metal افسرده هستند؟

whispering-gloom — Fri, 05 Oct 2007 16:42:18 GMT

موضوع پست امروز راجع به ارتباط افسردگی و مالیخولیایی بودن مخاطب هاي

Doom Metal و Black Metal

مي باشد. ابتدا بايد تعريف درست و جامعي از واژه ي "افسردگي" ارائه بدهيم. سپس ارتباط اين دو مقوله را شرح خواهم داد.

افسردگی:

"واژه ي افسردگی در لغت به معنای پژمرده بودن و بی طراوتی و از پا افتادگي است."

اما در اصطلاحات روانشناسي:

"افسردگي به حالتي اطلاق مي گردد كه در سلسله ي اعصاب – روان شخص اختلال ايجاد شود و فردي كه دچار اين حالت شده رفتار غير نرمال از خود بروز مي دهد. افسردگي تنها در اعصاب و روان اختلال ايجاد نمي كند و گاه پيش مي آيد كه در جسم شخص افسرده علاوه بر اعصاب و روانش هم خلل ايجاد مي گردد."

افسردگي شش مرحله دارد:

1- روان افسردگي خفيف

2- تن افسردگي خفيف

3- روان – تن افسردگي خفيف

4- روان افسردگي پيشرفته

5- تن افسردگي پيشرفته

6- روان – تن افسردگي پيشرفته

حال با ذكر نمونه هايي از افسردگي بحث مورد نظر را بسط مي دهيم.

مثال 1: اگر در حالت عمومي انسان موجودي اجتماعي فرض شود بايد گفت فردي كه از جمع گريزان باشد و به دلايل مختلفي چون خجالت يا ترس از مسخره شدن و ... انساني گوشه گير و منزوي باشد اين فرد به علت خلل در سلسله اعصاب و روان نا خودآگاهش دچار روان افسردگي مي باشد. كه مي تواند هم از نوع خفيف باشد و هم از نوع پيشرفته.

مثال 2: در حالت عمومي بدن آدمي بايد آرام و بدون درد باشد اما فردي كه در آزمايشات و معاينات پزشكي عضو دچار دردش از لحاظ جسماني سالم اعلام شده اين شخص مبتلا به حالت تن – افسردگي است. كه اين نوع از افسرده بودن درجات خفيف و پيشرفته دارد.

مثال 3: در حالت عمومي انسان بايد يك موجود اجتماعي باشد و در بدنش از لحاظ پزشكي مشكلي نداشته باشد اما به محض ورود به جمع مثلاً دچار معده درد معده يا تپش قلب گردد اين فرد دچار حالت افسردگي از نوع روان – تن افسردگي است كه اين مرحله هم داراي درجات خفيف و هم از نوع پيشرفته مي تواند باشد. اكنون با ارائه ي اين تعاريف به بررسي موسيقي مورد بحث مي پردازيم. سپس ارتباط آن را با افسردگي بيان شرح خواهم داد.

"Depressive Black Metal" همانطور كه از نامش پيداست نوعي از موسيقي "Black Metal" مي باشد كه تم اشعار و حالت موسيقايي داراي حسي ديپرسيو كننده و غمگين مي باشد. در اين ورژن از پاور كوردهاي دو صدايي و به وفور از ملودي ها و آرپژهايي در استايل هايي نظير اگمنت، ساس، ديمينيش و ... استفاده مي شود. به همين علت از استاندارد هاي "بلك متال" خارج است. و با اين استايل هاي تئوري – آكورد شناسي كه ذكر كرديم در آهنگ هايشان حالاتي افسرده همچون:

درماندگي، اندوه، ترس و اضطراب، سرما، ماليخوليا، شيزوفرني و حالت پيش از خود كشي را به وجود مي آورند. از بند هاي اين ورژن مي توان به موارد زير اشاره نمود:

Shining, Bethlehem, Silencer, Abyssic Hate & Moonblood

Doom Metal

اين استايل در موسيقي متال مرسوم به متال پست مدرن است و از جنبش هاي نوين موسيقي متال مي باشد. و دوران زوال يا به نوعي افسردگي در متال است. چنانچه بخواهيم اين گفته را تحليل كنيم بايد به ذات اصلي متال و يكي از اهداف ويژه ي آن اشاره كنيم و آن چيزي نيست به جز ( اعتراض ).

ما در جنبشي كه متال اوليه نام دارد شاهد بند هايي بوديم كه با موسيقي و پوشش و آرايش خود در واقع آن حس اعتراضشان را نسبت به محيط، زندگي، دولت ها و ... ثابت كردند و "Heavy Metal" را به وجود آوردند. حال اين موسيقي با آن خشونت و ريف هاي سريع و تاب و توان اوليه به موسيقي ملوديك، احساسي، غمگين و ريتم هاي كند و آرام شده و به زوالي اندوهناك رسيده است و ديگر پيرو آن سرزندگي و نيرو و انرژي گذشته نيست. البته امروزه شاهد آن هستيم كه استايل هاي تركيبي بي شماري در اين موسيقي به وجود آمده است. نظير موارد زير:

Funeral Doom, Sludge Doom, Ambient Doom, Gothic Doom & …

كه از استايل هاي بالا بر خي بند ها نظير:

Forgotten Tomb, Katatonia, Forest Of Shadows, Dolorian & …

بند هاي بالا از بند هاي Depressive هستند و در تم و ليريك ها و آهنگ هاي خود از عواملي كه شرح آن داده شد استفاده مي كنند.

اينك پس از شرح اين مطالب كه البته كمي از يك مقدمه فراتر رفت به بحثي كه در عنوان آمده مي پردازم. چرا اغلب مخاطب هاي اين دو استايل موسيقي اكثراً افسرده هستند؟

اگر دو موضوعي كه در خطوط بالا درج شد را با هم مقايسه كنيم به پاسخ اين سوال دست خواهيم يافت. گفتيم در حالت نرمال انسان موجودي اجتماعي است و فردي كه از جمع گريزان است دچار حالت افسردگي است و همين مثال را در ارتباط با موسيقي متال اوليه و متال پست مدرن از نرمال هاي متال اوليه خارج گشته. مثل انساني كه از نرمال ها و استانداردهاي انساني و حالات طبيعي خارج گشته است و بايد به اين نكته توجه داشت كه مخاطب متال اوليه تفاوت بسيار زيادي با مخاطب موسيقي متال پست مدرن دارد. چنانچه با مخاطب هاي متال اوليه بر خورد داشته باشيم خواهيم ديد كه اين افراد انسان هايي سرزنده، مغرور، ورزشكار، پر انرژي و شاداب هستند و با اين سرزنده گي و طراوت اعتراض خود را نشان مي دهند. در صورتي كه مخاطبين "Doom Metal" و "Depressive Black Metal" انسان هايي سرخورده و غير فعال، بيمار، منزوي، ميزانثروپ، نا اميد و ... هستند. دقيقاً مانند موسيقي كند اين افراد هم افسرده و منفعل مي باشند و "Doom Metal" كه بي طراوت و نيروست از استانداردهاي انساني بيرون آمده اند.

البته هر آنچه كه از نرمال هاي اصلي خود خارج گردد به نوعي دچار يأس و اختلال مي گردد. اما اين امر بدان معني نمي باشد كه هر پديده لزوماً بايد در چارچوب و قالب هاي تكراري و كليشه اي باشد. آن هم هنر موسيقي كه روز به روز دست خوش تغيير و تحول است و انسان هم ذاتي تنوع طلب و پيش رونده دارد. جالب اين نكته است كه وقتي با افراد افسرده اي كه متالر و مخاطب متال پست مدرن هستند (كه البته خودم يكي از همين افراد هستم) روبرو شدم آنها را مورد بررسي قرار دادم و به اين امر رسيدم كه اين افراد به دليل همان اختلالاتي كه درج شد افسرده اند و افسردگي و اين حالت خويش را مي پرستند و حاضر نيستند درمان گردند و به استاندارد هاي اصلي خود باز گردند و جالب تر اينكه اگر موسيقي مورد علاقه و فضاي تاريك كه در آن سير مي كنند را به جهت درمان از آنها بگيرند نه تنها درمان نخواهند شد و به مبدأ خود باز نمي گردند بلكه افسردگيشان چند برابر بيشتر خواهد شد! و اصلي ترين و اساسي ترين علت اين وضعيت و لذت بردن از فضاهاي تاريك و افسردگي اين نكته است كه اين افراد اكثراً فكر مي كنند و دچار درگيري رواني ناشي از ايدئولوژي هاي فلسفي اند و بيشتر به يأس فلسفي رسيده اند. دانستن و انديشيدن رنج آن ها را فزوني مي بخشد و باعث مي گردد سيستم نرمال و استاندارد هاي طبيعي آنها از حالت عادي خود خارج شود. آنها معمولاً از اماكن شلوغ گريزانند. از مراسم هايي همچون جشن تولد، عروسي و مهماني هاي خانوادگي متنفرند. حتي پارتي هاي دوستانه را هم از دوستان خود نمي پذيرند. تنها بودن و در تاريكي به موسيقي گوش دادن را به ارتباط جمعي و مراوده با ديگران ترجيح مي دهند. اين افراد معمولاً به كم قانع هستند و بيشتر از نياز خود نمي خواهند. نسبت به تجملات عمومي بي تفاوتند و به كل از روند طبيعي و روزمره فاصله گرفته و بريده اند!

"Doom Metal" و "Depressive Black Metal" موسيقي هاي فكر و اندوه و افسردگي اند. و جاي تعجبي ندارد اگر اجتماع و عموم اين موسيقي ها را نمي توانند بپذيرند. انسان هاي عادي نمي خواهند بيانديشند. نمي خواهند عميق ببينند و بسيار سهل و ساده انگارانه تمام عمر و نيروي خود را صرف تفريح و سرگرمي مي كنند. چه بسا كه به هر زباله ي هنر نما از قبيل موسيقي پاپ لس آنجلسي و كپي پاپ و پاپ اصولي و استاندارد نظير آغاسي، عباس قادري، جواديساري، اندي و ... را گوش مي دهند و افسوس كه نام اين كرم هاي عفونت زده را در اين وبلاگ آوردم ...

باري كه اين اجتماع بي فكر و بي غم اكثريت را تشكيل مي دهند و چاره اي جز اين كه از آنها فاصله گرفت نيست.